Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
Οκτώβριος 21, 2021, 11:54:42 πμ
Σελίδες: 1 ... 34 35 [36]
  Εκτύπωση  
Αποστολέας Θέμα: Τάληρα της συλλογής μου  (Αναγνώστηκε 94801 φορές)
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
thaler
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1016


Προφίλ
« Απάντηση #525 στις: Ιούλιος 17, 2021, 12:23:47 πμ »

Η πρώτη δημοκρατία που ίδρυσε ο Ναπολέοντας ήταν η Δημοκρατία της Cispadan, νότια του ποταμού Po. Αποτελούνταν από τις πόλεις Μπολόνια, Φεράρα, Μοδένα και Ρέτζιο Εμίλια (Απρίλιος 1797). Τον Ιούλιο, ο Ναπολέοντας τη συγχώνευσε με την Cisalpine Republic που είχε σχηματίσει στο Μιλάνο. Σύντομα, πρόσθεσε και τμήματα της πρώην Ενετικής Δημοκρατίας. Η Cisalpine, η πιο σημαντική «αδελφή» δημοκρατία, διήρκεσε 22 μήνες και είχε εθνική σημαία, στρατό και πληθυσμό 3,5 εκατομμυρίων. Το σύνταγμά της, με βάση το Γαλλικό σύνταγμα του 1795, θέσπισε ένα Διευθυντήριο και ένα νομοθετικό σώμα. Άλλες διατάξεις ρύθμιζαν τη στρατολόγηση, το ελεύθερο εσωτερικό εμπόριο και την ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Η κυβέρνησή της επίσης καθιέρωσε τη θρησκευτική ελευθερία, κατάργησε τις θρησκευτικές διαταγές, και κατάσχεσε τη γη της Εκκλησίας, πουλώντας την κυρίως στους εύπορους.

Ωστόσο, η ανεξαρτησία της Cisalpine Republic ήταν σε μεγάλο βαθμό μόνο στα χαρτιά. Οι Γάλλοι είχαν τον τελικό έλεγχο. Ούτε ο Ναπολέοντας ούτε το Διευθυντήριο ήθελαν ένα ισχυρό Ιταλικό κράτος. Επέβαλαν τέτοια εδαφικά όρια που απαγόρευαν την πρόσβαση του κράτους στη θάλασσα. Η Γένοβα, η οποία έγινε ξεχωριστή Δημοκρατία της Λιγουρίας, δεν ενσωματώθηκε ποτέ στην Cisalpine Republic. Μια συνθήκη με τη Γαλλία ανάγκασε την Cisalpine Republic να συντηρεί έναν δαπανηρό στρατό 25.000 Γαλλικών στρατευμάτων, οδηγώντας γρήγορα σε ένα τεράστιο έλλειμμα. Όλο και περισσότερο, οι Γάλλοι καθιέρωναν ένα πιο αυταρχικό σύστημα. Τον Αύγουστο του 1798, ο Γάλλος πρέσβης Charles-Joseph Trouve διακήρυξε ένα νέο, λιγότερο δημοκρατικό σύνταγμα που αύξησε την εξουσία του Διευθυντηρίου. Οι τελευταίοι κατέστειλαν τα περιοδικά και τις λαϊκές κοινότητες και συνέλαβαν αρκετούς «πατριώτες». Υπό τέτοιες άσχημες φορολογικές και πολιτικές συνθήκες, οι αρχές του κράτους δεν μπόρεσαν να το ενοποιήσουν.

Δύο άλλες δημοκρατίες, η Roman Republic και η Neapolitan Republic, δημιουργήθηκαν μετά την αναχώρηση του Βοναπάρτη από την Ιταλία το Νοέμβριο του 1797. Οι Γάλλοι κατέλαβαν τη Ρώμη και οι τοπικοί επαναστάτες διακήρυξαν τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία -Roman Republic- (Φεβρουάριος 1798), αναγκάζοντας τον Πάπα Πιό VI να εγκαταλείψει τη Ρώμη. Η Ρωμαϊκή Δημοκρατία ήταν ουσιαστικά Γαλλικό προτεκτοράτο κατά τη διάρκεια της 18μηνης ύπαρξής της. Μια Γαλλική επιτροπή αποφάσισε ένα σύνταγμα βάσει του Γαλλικού συντάγματος του 1795. Ο Γάλλος διοικητής διόρισε κυβερνητικούς αξιωματούχους και εξέδωσε νόμους. Η Δημοκρατία απολάμβανε την υποστήριξη επαγγελματιών, ορισμένων αριστοκρατών και Ρωμαίων Εβραίων, που έλαβαν ίσα δικαιώματα για πρώτη φορά. Το νομοθετικό σώμα πούλησε εκκλησιαστική γη και επέβαλε όρια στα εισοδήματα των επισκόπων. Οι κοινότητες των Ρωμαίων «πατριωτών» δεν είχαν καμία επιρροή στην κυβέρνηση. Βαριές φορολογίες και λεηλασίες από τα Γαλλικά στρατεύματα, μαζί με εκκλησιαστική υποκίνηση, οδήγησαν σε εξεγέρσεις στη Ρώμη και την Ούμπρια, οι οποίες κατεστάλησαν γρήγορα.


[1] Ο Francesco Tadolini (1723 - 1805) ήταν Ιταλός αρχιτέκτονας της νεοκλασικής περιόδου, που δραστηριοποιούνταν κυρίως στην γενέτειρά του Μπολόνια. Μεταξύ των έργων του είναι η πρόσοψη του Palazzo Malavasia (1760), το Palazzo Zagnoni, η πρόσοψη και το σκευοφυλάκιο της εκκλησίας του San Giovanni dei Celestini (1765). Πήρε μέρος επίσης στο σχεδιασμό έργων για το San Domenico και το Palazzo Laderchi στη Faenza.

[2] Η Παναγία του Αγίου Λουκά (San Luca) είναι η βασιλική της Μπολόνια που πήρε το όνομά της από την αντίστοιχη εικόνα που σύμφωνα με την παράδοση εικονογραφήθηκε από τον Ευαγγελιστή Λουκά. Επίσης σύμφωνα με την παράδοση, τον 12ο αιώνα, ένας προσκυνητής από τη Βυζαντινή αυτοκρατορία ήρθε στην Μπολόνια με μια εικόνα της Παναγίας από τον ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Ο πραγματικός αγιογράφος της εικόνας όμως είναι ο Λουκάς Καγκελλάρης, ο οποίος έζησε τον 12ο αιώνα στην Κωνσταντινούπολη, όπου φιλοτέχνησε μερικές από τις καλύτερες εικόνες της Παναγίας.

Εξαιρετικές εικόνες, όπως η Παναγία η Νικοποιός (Madonna Nicopeia), που κατέληξε στη Βενετία μετά την άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204, η Παναγία του Αγίου Λουκά (Madonna di San Luca), που μεταφέρθηκε στη Μπολόνια το 1160 και φέρει την επιγραφή Opus Lucae Cancellari, ή όπως την ανέγνωσε ο Antonio Masini (1599-1691) Cancellarii (Καγκελλαρίου), η Παναγία Προστάτις του ρωμαϊκού Λαού (Madonna Salus Populi Romani) στη Ρώμη, καθώς και άλλες με ελληνικές επιγραφές της περιόδου αυτής αποδίδονται πιθανότατα σε εκείνον.

Το 1160, ο επίσκοπος της Μπολόνια Gerardo Grassi τοποθέτησε την εικόνα σε ένα μικρό παρεκκλήσι στην κορυφή του λόφου. Η κατασκευή της εκκλησίας άρχισε το 1193. Το 1294, μερικοί μοναχοί του Δομινικανού Τάγματος από το μοναστήρι του Ρονζάνο ήρθαν στο χώρο, και το Τάγμα παρέμεινε εδώ μέχρι την κατάληψη της πόλης από τον Ναπολέοντα το 1799. Η εκκλησία με τη σημερινή της μορφή κατασκευάστηκε το 1723 με σχέδια του Carlo Francesco Dotti.

[3] Ο Ερρίκος ΣΤ΄ (1165 - 1197) ήταν ο Βασιλιάς της Γερμανίας από το 1169 και Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 1191 μέχρι το θάνατό του. Από το 1194 ήταν επίσης Βασιλιάς της Σικελίας. Η προσπάθεια του Ερρίκου ΣΤ΄ να κατακτήσει το Βασίλειο της Σικελίας απέτυχε στην πολιορκία της Νάπολης το 1191 λόγω επιδημίας,

Αργότερα, χάρη σε ένα τεράστιο ποσό που έλαβε ως λύτρα για την απελευθέρωση του βασιλιά Ριχάρδου Α΄ της Αγγλίας [4], χρηματοδότησε τη δημιουργία ισχυρού στρατού και κατέκτησε τη Σικελία το 1194. Ωστόσο, η επιδιωκόμενη ενοποίηση της Σικελίας με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τελικά απέτυχε λόγω της αντίθεσης του Πάπα.

Ο Ερρίκος ΣΤ΄ απείλησε να εισβάλει στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία μετά το 1194 και κατάφερε έτσι να πάρει λύτρα από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ 'Άγγελο σε αντάλλαγμα για την ακύρωση της εισβολής, τον γνωστό Αλαμανικό φόρο που ο Αλέξιος επέβαλε για την συγκέντρωση των χρημάτων. Στη συνέχεια ο Ερρίκος έχρισε το Βασίλειο της Κύπρου και το Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας επίσημα υποτελή βασίλεια της αυτοκρατορίας και ανάγκασε την Τύνιδα και την Τριπολιτάνια να του αποτίσουν φόρο τιμής. Το 1195 και το 1196, προσπάθησε να μετατρέψει την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από εκλεγμένη σε κληρονομική μοναρχία, αλλά αντιμετώπισε έντονη αντίσταση από τους πρίγκιπες-εκλέκτορες και εγκατέλειψε το σχέδιο. Ο Ερρίκος ΣΤ΄ ήταν αποφασισμένος να οργανώσει άλλη μία σταυροφορία το 1195 και ξεκίνησε τις προετοιμασίες. Μια εξέγερση στη Σικελία συντρίφθηκε το 1197. Οι Σταυροφόροι ξεκίνησαν για τους Αγίους Τόπους την ίδια χρονιά, αλλά ο Ερρίκος πέθανε από ασθένεια στη Μεσσήνη της Σικελίας στις 28 Σεπτεμβρίου 1197 προτού προλάβει να αναχωρήσει. Ο θάνατός του βύθισε την αυτοκρατορία στο χάος της διαμάχης του γερμανικού θρόνου για τα επόμενα 17 χρόνια.

[4] Ο Ριχάρδος Α΄ ο Λεοντόκαρδος και ο Saladin κατέληξαν σε συμφωνία το 1192 ξεκινώντας μια τριετή ανακωχή. Στο δρόμο της επιστροφής στην Αγγλία, ο κακός καιρός ανάγκασε το πλοίο του Ριχάρδου να προσαράξει στην Κέρκυρα, στα εδάφη του εχθρού του, Βυζαντινού Αυτοκράτορα Ισαάκ Β' Άγγελου, ο οποίος πολέμησε χωρίς αποτέλεσμα στην προσάρτηση της Κύπρου στην Αγγλία. Μεταμφιεσμένος ως προσκυνητής Ιππότης, ο Ριχάρδος έπλευσε από την Κέρκυρα με τέσσερις φρουρούς του, αλλά το πλοίο του ναυάγησε κοντά στις ακτές της νότιας Ιταλίας, αναγκάζοντας τον Ριχάρδο να αρχίσει μια επικίνδυνη χερσαία διαδρομή μέσω της κεντρικής Ευρώπης στα εδάφη της εχθρικής Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Συνελήφθη λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1192 κοντά στη Βιέννη. Στις 28 Μαρτίου 1193, μεταφέρθηκε και παραδόθηκε στον Αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ΄, ο οποίος τον φυλακίστηκε στο Κάστρο Trifels.

Ο αυτοκράτορας Ερρίκος ΣΤ΄ ζήτησε να του παραδοθούν 150.000 μάρκα (100.000 λίρες αργύρου) για να απελευθερώσει τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο, ένα τεράστιο ποσό για την εποχή εκείνη, που ήταν δύο έως τρεις φορές το ετήσιο εισόδημα της Αγγλίας. Η μητέρα του Ριχάρδου, Eleanor, φρόντισε να μαζέψει τα λύτρα. Τόσο οι κληρικοί όσο και οι λαϊκοί φορολογήθηκαν με το ένα τέταρτο της αξίας της περιουσίας τους, οι χρυσοί και ασημένιοι θησαυροί των εκκλησιών κατασχέθηκαν, και συγκεντρώθηκαν χρήματα από άλλους υπάρχοντες φόρους. Τα χρήματα για την απελευθέρωση του Βασιλιά μεταφέρθηκαν στη Γερμανία από τους πρεσβευτές του αυτοκράτορα, αλλά «σε κίνδυνο του βασιλιά» (αν χάνονταν κάποιο ποσό κατά τη διάρκεια της μεταφοράς, ο Ριχάρδος θα θεωρούνταν υπεύθυνος) και τελικά, στις 4 Φεβρουαρίου 1194 ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος αφέθηκε ελεύθερος.

[5] Το Διευθυντήριο ήταν ένας τύπος διακυβέρνησης που υιοθετήθηκε από την Πρώτη Γαλλική Δημοκρατία, από τις 26 Οκτωβρίου 1795 (4η Μπρυμαίρ του Έτους Δ΄) έως τις 9 Νοεμβρίου 1799 (18η Μπρυμαίρ του Έτους Η΄). Το όνομά του προέρχεται από τους πέντε στον αριθμό Διευθυντές που ήταν υπεύθυνοι για την εκτελεστική εξουσία. Σημαδεύτηκε από την επαναφορά της καθολικής ψηφοφορίας.

[6] Η Συνθήκη του Leoben (Λεόμπεν) υπήρξε μια μεγάλη νίκη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, καθώς αποτύπωσε την αποτυχία ενός συνασπισμού ξένων δυνάμεων να νικήσει τη Γαλλική Δημοκρατία. Ο Ναπολέων ήταν τότε μόνο ένας από τους στρατηγούς της επαναστατικής Γαλλίας, που διοικούνταν από το Διευθυντήριο. Ο Ναπολέων ανέλαβε την εξουσία μόνο δύο χρόνια αργότερα (1799).

Ο Ναπολέων υπέγραψε τη συνθήκη εκ μέρους του Διευθυντηρίου. Σύμφωνα με τις διατάξεις αυτής της συνθήκης, η μοναρχία των Αψβούργων έχασε αυτό που είναι τώρα το Βέλγιο (τότε ονομάζονταν Αυστριακή Ολλανδία) και τη Λομβαρδία. Αυτό ήταν μια μεγάλη απώλεια για τους Αψβούργους, καθώς οι δύο αυτές επαρχίες ήταν οι πλουσιότερες και οικονομικά οι πιο ανεπτυγμένες επαρχίες που ανήκαν στη Βιέννη. Το χάπι για τους Αυστριακούς χρυσώθηκε δίνοντάς στους εδάφη της Δημοκρατίας της Βενετίας, τα οποία οι Γάλλοι είχαν κατακτήσει πρόσφατα.

Όσον αφορά την ίδια την πόλη της Βενετίας, αμέσως μετά τη συνομολόγηση της συνθήκης αυτής και προ των νικηφόρων προελάσεων των ναπολεόντιων στρατευμάτων, ο Δόγης της Βενετίας Λουδοβίκος Μανίν στις 12 Μαΐου 1797 συγκάλεσε "Μέγα Συμβούλιο" κατά το οποίο και παραιτήθηκε και αποφασίστηκε η σύναψη συμμαχίας με την Γαλλία. Έτσι φθάνοντας τα Γαλλικά στρατεύματα και με το πρόσχημα των ταραχών που υπήρχαν στη Βενετική Ιστρία κατέλαβαν τη Βενετία στις 16 Μαΐου του 1797, όπως τούτο είχε συμφωνηθεί στη "συνθήκη του Λεόμπεν". Ενάμιση μήνα μετά στις 29 Ιουνίου αποβιβάζεται στην -μέχρι τότε Ενετοκρατούμενη - Κέρκυρα ο Γάλλος στρατηγός Ζεντιγί, (Gentilli), με τα στρατεύματά του αποτελούμενα από 1500 Γάλλους και 600 Ενετούς.

Στην αποβάθρα του λιμένα όπου είχε συγκεντρωθεί ένα έξαλλο από ενθουσιασμό πλήθος, ο γέρος πρωτοπαπάς Χαλκιόπουλος Μάντζαρος, ως εκπρόσωπος των Επτανησίων, υποδέχθηκε τον στρατηγό προσφέροντάς του ένα αντίτυπο της "Οδύσσειας" του Ομήρου λέγοντας:

"Στρατηγέ και Γάλλοι (αξιωματικοί) εις την νήσον ταύτην θέλετε συναντήση λαόν μάλλον αμαθή ως προς
τας επιστήμας και τας τέχνας, αι οποίαι εις άλλα έθνη ανθούσιν, μή περιφρονήσετε όμως τούτον.
Διδαχθήτε να τον εκτιμήσετε αναγιγνώσκοντες το βιβλίον τούτο".

Βέβαια αμέσως μετά ο Ζεντιγί εξέδωσε διάταγμα με το οποίο προσδιόριζε ότι σκόπευε να εγκαθιδρύσει καθεστώς παρόμοιο με της Γαλλίας πλην όμως όλοι οι κάτοικοι θα έπρεπε προηγουμένως να επιδείξουν υπακοή και διατήρηση της τάξης.

Σημειώνεται ότι ο Ναπολέων ενάμιση μήνα μετά, στις 16 Αυγούστου 1797, γράφει από το Μιλάνο προς το Διευθυντήριο:
"Τα νησιά Κέρκυρα, Ζάκυνθος και Κεφαλλονιά είναι περισσότερο ενδιαφέροντα για μας παρά ολόκληρη η Ιταλία".

[7] Οι πόλεμοι της Γαλλικής Επανάστασης συνήθως διαιρούνται στον Πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού και στον Πόλεμο του Δεύτερου Συνασπισμού. Ο πρώτος διεξήχθη στο διάστημα 1792-1797 και ο δεύτερος στο διάστημα 1798-1801, αν και η Γαλλία βρισκόταν συνεχώς σε πόλεμο με τη Βρετανική Αυτοκρατορία από το 1793 έως το 1802. Οι εχθροπραξίες τερματίστηκαν με τη Συνθήκη της Αμιένης το 1802.

Περιμένω με χαρά τυχόν σχόλια, ερωτήσεις, απορίες, πρόσθετες πληροφορίες και παρατηρήσεις σας.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
xmac
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Μηνύματα: 4103


Προφίλ
« Απάντηση #526 στις: Ιούλιος 17, 2021, 08:55:42 πμ »

Εύγε Στέλιο... ξέρεις εμένα μου αρέσει η ιστορία. Συνέχισε έτσι, είσαι μια όαση μέσα στη έρημο του στεκιού!  Κλείσιμο ματιού
Καταγράφηκε
Διηνέκης
Συντονιστής
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1615

Άρχε σεαυτού


Προφίλ
« Απάντηση #527 στις: Ιούλιος 17, 2021, 10:40:15 πμ »

Στέλιο, πραγματικα σε ευχαριστώ για αυτά που μας δίνεις!!!
Καταγράφηκε
Dr.Christos
Χάλκινο μέλος
***
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Μηνύματα: 303


Προφίλ
« Απάντηση #528 στις: Ιούλιος 17, 2021, 05:26:33 μμ »

Σήμερα το πρωί δεν μπορούσα να σηκωθώ.. Έμεινα ξύπνιος μέχρι τις 3 να χαζεύω τις νέες και παλιότερες αναρτήσεις σου.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια! Η παρουσία σου κοσμεί το στέκι και μας κάνει όλους καλύτερους συλλέκτες!
Καταγράφηκε
thaler
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1016


Προφίλ
« Απάντηση #529 στις: Ιούλιος 18, 2021, 12:17:12 πμ »

Μπάμπη, Γιώργο και Χρήστο σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια. Χρήστο, σου χρωστάω κάποιες ώρες... ύπνου! Μεγάλο χαμόγελο Μεγάλο χαμόγελο
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
Εν-αντι
Χρυσό μέλος
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1315


www.Τ Τ Ε .de


Προφίλ
« Απάντηση #530 στις: Αύγουστος 25, 2021, 10:48:06 πμ »

ειχα καιρο να μπω στο στεκι...και να γραψω για νομισμα..οποτε εχεις χρονο δωσε και αλλο ιταλια


Μετα το thanke stelios

pame sto Grazie Stelio
Καταγράφηκε
thaler
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1016


Προφίλ
« Απάντηση #531 στις: Αύγουστος 26, 2021, 01:53:33 μμ »

Prego babis  Μεγάλο χαμόγελο Μεγάλο χαμόγελο
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
Σελίδες: 1 ... 34 35 [36]
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε:  


Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Theme Sus By CeeMoo