Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
Οκτώβριος 24, 2019, 12:00:10 πμ
Σελίδες: 1 ... 22 23 [24] 25
  Εκτύπωση  
Αποστολέας Θέμα: Τάληρα της συλλογής μου  (Αναγνώστηκε 38064 φορές)
0 μέλη και 2 επισκέπτες διαβάζουν αυτό το θέμα.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #345 στις: Ιούλιος 04, 2019, 05:31:27 μμ »

Φίλοι μου συλλέκτες σήμερα θα σας παρουσιάσω το, κατά 4 χρόνια μικρότερο «αδερφάκι» του προηγούμενου τάληρου. Αυτά τα δύο τάληρα αποτελούν μια ενότητα, καθώς και στα δύο παρουσιάζεται γυναικεία αλληγορική μορφή. Ας δούμε όμως πρώτα τα χαρακτηριστικά του νομίσματος:

Βάρος: 28,01 gr.
Διάμετρος: 41 mm
Βιβλιογραφία:  Davenport 2490, Kellner 341, Erlanger 715, KM-347.
Αξία: 1 Conventionsthaler = 1/10 Cologne Mark
Ασήμι: 0.900
Χρονιά κοπής: 1765
Τιράζ:  Δεν αναφέρεται
Νομισματοκοπείο: Νυρεμβέργη
Αρχηγός νομισματοκοπείου: Georg Nikolaus Riedner (G.N.R.) και ο βοηθός του  Sigmund Scholz (S.S.)
Χαράκτης: Daniel Friedrich Loos (LOOS) [1]
Προσανατολισμός:  ↑↑




[1] Ο Daniel Friedrich Loos (1735-1819) γεννήθηκε στο Αλτενμπούργκ, παρέμεινε πολλά χρόνια στη Πρωσία και διορίστηκε ως κύριος χαράκτης στην αυλή του Βερολίνου το 1768.
Ήταν φοιτητής του Friedrich Stieler (1705-1758) στο Altenburg, από το 1754 εργάστηκε στο νομισματοκοπείο της Λειψίας και από το 1756/57 στο Μαγδεμβούργο στο τοπικό νομισματοκοπείο. Το 1768 διορίστηκε ως κύριος χαράκτης στην αυλή του Βερολίνου το 1768. Ο Loos ήταν διαπρεπής καλλιτέχνης, ο οποίος, σε μια εποχή μάλλον κακού γούστου, αφιερώθηκε στη μελέτη των πορτραίτων και των αρχαίων τύπων. Ο Loos έκανε επίσης διάφορες ανακαλύψεις στην τέχνη και στην τεχνική κοψίματος νομισμάτων.

Μπροστά:
Η προσωποποιημένη μορφή της ειρήνης ή της θεάς Τύχης, η οποία βρίσκεται πάνω από ένα βωμό και πραγματοποιεί μια τελετή θυσίας. Στο ένα της χέρι κρατάει κλάδο ελιάς ή κατά άλλες περιγραφές δάφνη, και με το άλλο ρίχνει καρπούς σε ένα δοχείο που καπνίζει. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως πρόκειται για μία καθαρά αρχαιοελληνική ή Ρωμαϊκή αλληγορική αναπαράσταση στην οποία λείπει κάθε Χριστιανικό στοιχείο. Να σας θυμίσω πως στην αντίστοιχη αναπαράσταση του προηγούμενου νομίσματος είχαμε το τρίγωνο που συμβόλιζε τον τριαδικό θεό.

Στο βωμό είναι ακουμπισμένη μια ασπίδα με το θυρεό της Νυρεμβέργης. Γύρω υπάρχει η επιγραφή:
DOMINE CONSERVA NOS IN PACE = Κύριε, διατήρησέ μας σε ειρήνη

X.St . E.[INE] F.[EINE] MARK.   1765  SS [= Sigmund Scholz]  GNR [=Georg Nikolaus Riedner]. Στο κάτω δεξί μέρος της γυναικείας φιγούρας υπάρχει το όνομα του χαράκτη (LOOS).

Πίσω:
Στέμμα πάνω από τον δικέφαλο αετό (σύμβολο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) που κρατάει την αυτοκρατορική ράβδο και σπαθί. Στο μέσο ο θυρεός του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης [2], κυκλωμένος από την αλυσίδα του χρυσόμαλλου δέρατος.

[2] Όπως κοιτάζουμε, αριστερά είναι ο θυρεός του Οίκου της Λωρραίνης και δεξιά ο θυρεός του Οίκου των Αψβούργων.
Ο Φραγκίσκος Γ' δούκας της Λωρραίνης νυμφεύτηκε την Μαρία-Θηρεσία των Αψβούργων, αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας το 1736. Έτσι ο οίκος της Λωρραίνης συνδέθηκε με τον οίκο των Αψβούργων και ονομάστηκε οίκος των Αψβούργων-Λορραίνης. Οι απόγονοί του όμως προτιμούσαν το επώνυμο της μητέρας τους (Αψβούργοι).

Επιγραφή: FRANCISCVS· D[EI]· G[RATIA]· ROM[ANORUM]· IMP[ERATOR]· SEMP[PER]· AVG[USTUS]·
Μετάφραση: Φραγκίσκος Ελέω Θεού Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παντοτινός Αύγουστος

Όπως έχω αναφέρει την εποχή εκείνη (18ος αιώνας) η Νυρεμβέργη περνούσε μια περίοδο παρακμής. Μια από τις βασικές αιτίες ήταν η εμπλοκή της πόλης σε πολέμους. Γι΄ αυτό και η πόλη έδωσε τόση σημασία στο τέλος του Τρίτου πολέμου της Σιλεσίας με την συνθήκη ειρήνης του Hubertusburg[3], ώστε αφιέρωσε αυτό το όμορφο τάληρο, ελπίζοντας πως με την επερχόμενη ειρήνη θα μπορούσε να ανακτήσει την παλιά της αίγλη. Άλλωστε, ο μεγάλος πόθος για ειρήνη εκφράζεται και στην επιγραφή της μπροστινής όψης του κέρματος.

[3] Η συνθήκη του Hubertusburg υπογράφηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1763 στο Κάστρο του Hubertusburg από τη Πρωσία, την Αυστρία και τη Σαξονία τερματίζοντας τον Τρίτο Πόλεμο της Σιλεσίας. Μαζί με τη Συνθήκη του Παρισιού, που υπογράφηκε πέντε ημέρες νωρίτερα, σηματοδότησε το τέλος του Επταετούς Πολέμο
Καταγράφηκε
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #346 στις: Ιούλιος 04, 2019, 05:33:24 μμ »

Φίλοι μου συλλέκτες σήμερα θα σας παρουσιάσω το, κατά 4 χρόνια μικρότερο «αδερφάκι» του προηγούμενου τάληρου. Αυτά τα δύο τάληρα αποτελούν μια ενότητα, καθώς και στα δύο παρουσιάζεται γυναικεία αλληγορική μορφή. Ας δούμε όμως πρώτα τα χαρακτηριστικά του νομίσματος:

Βάρος: 28,01 gr.
Διάμετρος: 41 mm
Βιβλιογραφία:  Davenport 2490, Kellner 341, Erlanger 715, KM-347.
Αξία: 1 Conventionsthaler = 1/10 Cologne Mark
Ασήμι: 0.900
Χρονιά κοπής: 1765
Τιράζ:  Δεν αναφέρεται
Νομισματοκοπείο: Νυρεμβέργη
Αρχηγός νομισματοκοπείου: Georg Nikolaus Riedner (G.N.R.) και ο βοηθός του  Sigmund Scholz (S.S.)
Χαράκτης: Daniel Friedrich Loos (LOOS) [1]
Προσανατολισμός:  ↑↑




[1] Ο Daniel Friedrich Loos (1735-1819) γεννήθηκε στο Αλτενμπούργκ, παρέμεινε πολλά χρόνια στη Πρωσία και διορίστηκε ως κύριος χαράκτης στην αυλή του Βερολίνου το 1768.
Ήταν φοιτητής του Friedrich Stieler (1705-1758) στο Altenburg, από το 1754 εργάστηκε στο νομισματοκοπείο της Λειψίας και από το 1756/57 στο Μαγδεμβούργο στο τοπικό νομισματοκοπείο. Το 1768 διορίστηκε ως κύριος χαράκτης στην αυλή του Βερολίνου το 1768. Ο Loos ήταν διαπρεπής καλλιτέχνης, ο οποίος, σε μια εποχή μάλλον κακού γούστου, αφιερώθηκε στη μελέτη των πορτραίτων και των αρχαίων τύπων. Ο Loos έκανε επίσης διάφορες ανακαλύψεις στην τέχνη και στην τεχνική κοψίματος νομισμάτων.

Μπροστά:
Η προσωποποιημένη μορφή της ειρήνης ή της θεάς Τύχης, η οποία βρίσκεται πάνω από ένα βωμό και πραγματοποιεί μια τελετή θυσίας. Στο ένα της χέρι κρατάει κλάδο ελιάς ή κατά άλλες περιγραφές δάφνη, και με το άλλο ρίχνει καρπούς σε ένα δοχείο που καπνίζει. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός πως πρόκειται για μία καθαρά αρχαιοελληνική ή Ρωμαϊκή αλληγορική αναπαράσταση στην οποία λείπει κάθε Χριστιανικό στοιχείο. Να σας θυμίσω πως στην αντίστοιχη αναπαράσταση του προηγούμενου νομίσματος είχαμε το τρίγωνο που συμβόλιζε τον τριαδικό θεό.

Στο βωμό είναι ακουμπισμένη μια ασπίδα με το θυρεό της Νυρεμβέργης. Γύρω υπάρχει η επιγραφή:
DOMINE CONSERVA NOS IN PACE = Κύριε, διατήρησέ μας σε ειρήνη

X.St . E.[INE] F.[EINE] MARK.   1765  SS [= Sigmund Scholz]  GNR [=Georg Nikolaus Riedner]. Στο κάτω δεξί μέρος της γυναικείας φιγούρας υπάρχει το όνομα του χαράκτη (LOOS).

Πίσω:
Στέμμα πάνω από τον δικέφαλο αετό (σύμβολο της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας) που κρατάει την αυτοκρατορική ράβδο και σπαθί. Στο μέσο ο θυρεός του Οίκου των Αψβούργων-Λωρραίνης [2], κυκλωμένος από την αλυσίδα του χρυσόμαλλου δέρατος.

[2] Όπως κοιτάζουμε, αριστερά είναι ο θυρεός του Οίκου της Λωρραίνης και δεξιά ο θυρεός του Οίκου των Αψβούργων.
Ο Φραγκίσκος Γ' δούκας της Λωρραίνης νυμφεύτηκε την Μαρία-Θηρεσία των Αψβούργων, αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας, Γερμανίας το 1736. Έτσι ο οίκος της Λωρραίνης συνδέθηκε με τον οίκο των Αψβούργων και ονομάστηκε οίκος των Αψβούργων-Λορραίνης. Οι απόγονοί του όμως προτιμούσαν το επώνυμο της μητέρας τους (Αψβούργοι).

Επιγραφή: FRANCISCVS· D[EI]· G[RATIA]· ROM[ANORUM]· IMP[ERATOR]· SEMP[PER]· AVG[USTUS]·
Μετάφραση: Φραγκίσκος Ελέω Θεού Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παντοτινός Αύγουστος

Όπως έχω αναφέρει την εποχή εκείνη (18ος αιώνας) η Νυρεμβέργη περνούσε μια περίοδο παρακμής. Μια από τις βασικές αιτίες ήταν η εμπλοκή της πόλης σε πολέμους. Γι΄ αυτό και η πόλη έδωσε τόση σημασία στο τέλος του Τρίτου πολέμου της Σιλεσίας με την συνθήκη ειρήνης του Hubertusburg[3], ώστε αφιέρωσε αυτό το όμορφο τάληρο, ελπίζοντας πως με την επερχόμενη ειρήνη θα μπορούσε να ανακτήσει την παλιά της αίγλη. Άλλωστε, ο μεγάλος πόθος για ειρήνη εκφράζεται και στην επιγραφή της μπροστινής όψης του κέρματος.

[3] Η συνθήκη του Hubertusburg υπογράφηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1763 στο Κάστρο του Hubertusburg από τη Πρωσία, την Αυστρία και τη Σαξονία τερματίζοντας τον Τρίτο Πόλεμο της Σιλεσίας. Μαζί με τη Συνθήκη του Παρισιού, που υπογράφηκε πέντε ημέρες νωρίτερα, σηματοδότησε το τέλος του Επταετούς Πολέμου [4]. Η συνθήκη έληξε την ηπειρωτική σύγκρουση χωρίς σημαντικές αλλαγές στα προπολεμικά σύνορα. Η Αυστρία και η Σαξονία παραιτήθηκαν από όλες τις αξιώσεις προς τα εδάφη της Σιλεσίας που είχαν παραχωρηθεί στη Πρωσία με τη Συνθήκη του Βερολίνου του 1742 και στη Συνθήκη της Δρέσδης του 1745. Η Πρωσία αναδείχθηκε σε μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη, ενώ με τη συνθήκη αυτή ενισχύθηκε η αντιπαλότητά της με την Αυστρία.

[4] Ας δούμε όμως κάποιες πληροφορίες για τον Επταετή Πόλεμο:
Όλα άρχισαν με την πρόθεση της Αυστρίας για ανάκτηση της πλούσιας επαρχίας της Σιλεσίας, την οποία είχε κερδίσει η Πρωσία το 1748. Η Μαρία Θηρεσία, η Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας και της Βοημίας, πέτυχε την υποστήριξη της Ρωσίας, της Σουηδίας, της Σαξονίας, της Ισπανίας και της Γαλλίας, με συγκεκριμένο στόχο να διεξάγει πόλεμο κατά της Πρωσίας και της συμμάχου της, Μεγάλης Βρετανίας. Ήταν όμως ο βασιλιάς Φρειδερίκος ο Μέγας της Πρωσίας, ο οποίος ξεκίνησε τις εχθροπραξίες με την επίθεση και κατάληψη της Σαξονίας το 1756.
Παρόλο που τον Ιανουάριο του 1757 η πλειοψηφία των αντιπροσώπων της αυτοκρατορικής δίαιτας της Πρωσίας ψήφισαν κατά εμπλοκής σε πόλεμο, ο Φρειδερίκος πέτυχε στην προσπάθειά του να επεκτείνει την επιρροή, τη δύναμη και την επικράτεια της Πρωσίας.

Μέσα στο πρώτο μισό του πολέμου, οι Πρώσοι νικούσαν. Στη μάχη του Rossbach στις 5 Νοεμβρίου 1757, ο πρωσικός στρατός όχι μόνο νίκησε τους Γάλλους, αλλά και τους Αυτοκρατορικούς στρατιώτες (της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας – Αυστρίας) που πολεμούσαν μαζί τους. Νίκησαν τους Αυστριακούς στο Leuthen το 1757 και τους Ρώσους στο Zorndorf το 1758. Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, όταν η Σουηδία εισήλθε στον πόλεμο και σχεδόν όλη η Ευρώπη ήταν εναντίον της Πρωσίας, τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν αντίστροφα. Το 1759 η ανατολική Πρωσία καταλήφθηκε από τους Ρώσους, οι οποίοι καταλαμβάνουν και το Βερολίνο για μερικές εβδομάδες. Αυστριακές δυνάμεις είχαν εισβάλει στη Νότια Πρωσία. Ξεμένοντας από στρατιώτες, ο Φρειδερίκος βρισκόταν σε απελπιστική κατάσταση.
Το 1758 ο στρατός της Αγγλίας και του Αννόβερου, συμμάχων της Πρωσίας, νίκησε τους Γάλλους και κατέλαβε την πόλη του Münster. Το 1759 αυτοκρατορικά (Αυστριακά) στρατεύματα εισέβαλαν στη Σαξονία, εκδιώκοντας τους Πρώσους.

Δύο σημαντικοί παράγοντες, ωστόσο, οδήγησαν στην επιστροφή της κυριαρχίας των Πρώσων στον πόλεμο. Η μία ήταν η ενεργός υποστήριξη των Βρετανών και του Αννόβερου, καθώς πέτυχαν νίκες κατά των Γάλλων. Η δεύτερη και πιο σημαντική ήταν η απόσυρση της Ρωσίας και της Σουηδίας από τον πόλεμο το 1762. Αυτό συνέβη ως αποτέλεσμα του θανάτου της αυτοκράτειρας Ελίζαμπεθ της Ρωσίας. Ο διάδοχός της, ο Πέτρος Γ΄, ήταν θαυμαστής του Φρειδερίκου, και υπέγραψε γρήγορα μια ειρηνευτική συνθήκη με τον Πρώσο ηγέτη. Με τη Συνθήκη της Αγίας Πετρούπολης το 1762 η Ρωσία έκανε ειρήνη και αποσύρθηκε από όλες τις κατακτήσεις. Η Σουηδία έκανε την ειρήνη την ίδια χρονιά.

Τώρα, αγωνιζόμενοι μόνοι τους στα ανατολικά, οι Αυστριακοί νικήθηκαν στη μάχη του Burkersdorf (Ιούλιος 1762). Αλλά και οι σύμμαχοί τους Γάλλοι είχαν υποστεί σοβαρές ήττες. Στην Αμερική έχασαν το Louisbourg (1758), το Κεμπέκ (1759) και κάποιες κτήσεις στις Δυτικές Ινδίες. Η (αναγκαστική) είσοδος της Ισπανίας στον πόλεμο στο πλευρό των Γάλλων σύμφωνα με ένα Οικογενειακό Σύμφωνο του 1761 (οι μονάρχες των δύο κρατών ήταν συγγενείς) δεν βοήθησε πάρα πολύ τη Γαλλία.

Μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις μεταξύ των εμπόλεμων, έγινε ειρήνη μεταξύ της Πρωσίας, της Αυστρίας και της Σαξονίας στο Hubertusburg και μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλλίας και της Ισπανίας στο Παρίσι. Η συνθήκη του Hubertusburg, αν και αποκατέστησε το προπολεμικό status quo, σηματοδότησε την άνοδο της Πρωσίας ως μεγάλη ευρωπαϊκή δύναμη. Μέσω της Συνθήκης του Παρισιού, η Μεγάλη Βρετανία έγινε η κύρια αποικιακή αυτοκρατορία του κόσμου, ο οποίος ήταν ο πρωταρχικός της στόχος στον πόλεμο, και η Γαλλία έχασε τα περισσότερα από τα υπερπόντια εδάφη της.

Η φράση "Η ειρήνη Hubertsburg" χρησιμοποιείται μερικές φορές στη διπλωματία ως περιγραφή μιας Συνθήκης η οποία αποκαθιστά την κατάσταση που υπήρχε πριν από τον πόλεμο.

Διαβάστε επίσης τι έχω γράψει σε παλαιότερη παρουσίαση νομίσματος για τον Επταετή Πόλεμο:

«Ο Επταετής Πόλεμος έλαβε χώρα μεταξύ των ετών 1755 και 1764. Σε αυτόν ενεπλάκησαν όλες οι υπερδυνάμεις της Εποχής με εξαίρεση την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και επηρέασε την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, τη Δυτική Αφρική, την Ινδία και τις Φιλιππίνες. Θεωρούμενος πρελούδιο των Παγκοσμίων Πολέμων αλλά και ο σημαντικότερος ευρωπαϊκός πόλεμος από τον Τριακονταετή του 17ου αιώνα (σας έχω γράψει γι' αυτόν σε προηγούμενη παρουσίαση νομίσματος), χώρισε για άλλη μία φορά την Ευρώπη σε δύο αντιμαχόμενους συνασπισμούς κρατών, υπό την καθοδήγηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη μία και της Γαλλίας από την άλλη πλευρά. Για πρώτη φορά η Γαλλία, προσπαθώντας να αντισταθμίσει την ολοένα αυξανόμενη ισχύ της Βρετανίας και της Πρωσίας, δημιούργησε από τη δική της πλευρά μια μεγάλη Συμμαχία. Η προσπάθεια αυτή στέφθηκε τελικά με αποτυχία καθώς η Βρετανία αναδείχθηκε η ισχυρότερη παγκοσμίως υπερδύναμη, αλλάζοντας τις ισορροπίες ισχύος στην Ευρώπη. Αρχικά, διαμάχες ξέσπασαν μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας το 1754-1756 όταν οι Βρετανοί πραγματοποίησαν επίθεση σε εδάφη που διεκδικούσε και η Γαλλία στη Βόρεια Αμερική, επιτάσσοντας εκατοντάδες γαλλικά εμπορικά πλοία. Ταυτόχρονα, η ανερχόμενη Πρωσία ανταγωνιζόταν με την Αυστρία για επικράτηση εντός κι εκτός των εδαφών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη.

Καταλαβαίνοντας πως θα ξεσπούσε σύντομα πόλεμος, η Πρωσία χτύπησε απροειδοποίητα τη Σαξονία και γρήγορα την προσάρτησε. Το αποτέλεσμα αυτό προκάλεσε μεγάλες αναταράξεις στην Ευρώπη. Καθώς η Πρωσία ήταν σύμμαχος της Βρετανίας, η Αυστρία συμμάχησε με τη Γαλλία, διαβλέποντας την ευκαιρία να ανακαταλάβει τη Σιλεσία, την οποία είχε χάσει σε παλαιότερο πόλεμο. Με επιφύλαξη, ακολουθώντας αυτοκρατορικό διάταγμα, τα περισσότερα κρατίδια της Αυτοκρατορίας ακολούθησαν την Αυστρία στους σκοπούς της. Στην αγγλοπρωσική συμμαχία εντάχθηκαν μικρότερα γερμανικά κράτη. Η Σουηδία, φοβούμενη τις επεκτατικές διαθέσεις της Πρωσίας, μπήκε στον πόλεμο το 1757 για προστατέψει τις κτήσεις της στη Βαλτική, παίρνοντας θάρρος από το γεγονός ότι φαινομενικά ολόκληρη η Ευρώπη αντιμαχόταν την Πρωσία. Η Ισπανία, που δεσμευόταν από την Πακτ ντε Φαμίγ, επενέβη υπέρ της Γαλλίας και μαζί εξαπέλυσαν μια καταστροφική εισβολή στην Πορτογαλία το 1762. Η Ρωσική Αυτοκρατιορία αρχικά συνασπίστηκε με την Αυστρία, φοβούμενη τις φιλοδοξίες της Πρωσίας σε σχέση με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ωστόσο άλλαξε πλευρά μετά την ενθρόνιση του Τσάρου Πέτρου του Γ΄ το 1762.»

Δεκτά όπως πάντα δικά σας σχόλια, παρατηρήσεις, απορίες. Τελικά ποιο από τα δύο αυτά τάληρα σας άρεσε περισσότερο?
Καταγράφηκε
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #347 στις: Ιούλιος 04, 2019, 05:35:04 μμ »

Τελικά τα κατάφερα  Σαρκασμός Σαρκασμός
Παρακαλώ τους συντονιστές να διαγράψουν όλες τις αποτυχημένες προσπάθειες.
Ευχαριστώ για τη βοήθεια.
Καταγράφηκε
cat
Διαχειριστής
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 2246



Προφίλ
« Απάντηση #348 στις: Ιούλιος 05, 2019, 11:55:56 πμ »

Αλλη μια εξαιρετικη παρουσιαση. Στελιο εμενα μου αρεσει περισσοτερο αυτο το ταληρο. Τελικα δεν γνωριζα οτι οι Ρωσοι ειχαν ξανακαταλαβει το Βερολινο πριν τον ΒΠΠ.
Καταγράφηκε

VENCEREMOS
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #349 στις: Ιούλιος 06, 2019, 01:51:52 πμ »

Φίλε Δημήτρη ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ναι, υπήρξε κατοχή του Βερολίνου από τους Ρώσους αλλά δεν αναφέρεται συχνά γιατί ήταν μικρής διάρκειας. Θα έπρεπε οι Γερμανοί να περιμένουν σχεδόν άλλα 200 χρόνια για την επόμενη κατοχή της πρωτεύουσάς τους από τους Ρώσους. Πάντως η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως η πρώτη εισβολή στο Βερολίνο σηματοδότησε την άνοδο της Πρωσίας ως μεγάλης Ευρωπαϊκής δύναμης και συνεπώς την αρχή του Γερμανικού μιλιταρισμού, ενώ η τελευταία εισβολή, το τέλος αυτού του μιλιταρισμού (αφού πρώτα αιματοκύλησε την Ευρώπη πολλές φορές).
Καταγράφηκε
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #350 στις: Σεπτέμβριος 20, 2019, 11:17:58 μμ »

.

Στάλθηκε από το MEIZU_M5 μου χρησιμοποιώντας Tapatalk

Καταγράφηκε
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #351 στις: Σεπτέμβριος 20, 2019, 11:23:56 μμ »

Φίλοι μου συλλέκτες σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα από τα πιο γνωστά τάληρα – ίσως το γνωστότερο – αυτό της Μαρίας Θηρεσίας. Ας δούμε όμως πρώτα τα χαρακτηριστικά του νομίσματος:

Βάρος: 27,77 gr.
Διάμετρος: 40 mm
Αξία: 1 Τhaler = 1/10 Cologne Mark
Ασήμι: 0.7516
Βιβλιογραφία:  Hafner 12.
Χρονιές κοπής: 1781-1785
Τιράζ: Δεν αναφέρεται
Νομισματοκοπείο: Βιέννη
Αρχηγός νομισματοκοπείου:  I.C. Johann August von Cronberg
Φύλακας θησαυροφυλακίου: F.A. Franz Aicherau
Χαράκτης:  Johann Martin Krafft, χαράκτης στο κεντρικό νομισματοκοπείο της Βιέννης
Προσανατολισμός:  ↑↑

Εμπρός:
Πορτραίτο της Μαρίας Θηρεσίας, κοιτάζοντας δεξιά, ενώ γύρω υπάρχει η επιγραφή: M[ARIA]·THERESIA·D[EI]·G[RATIA]·R[OMANORUM]·IMP[ERATRIX]·HU[GARIAE]·BO[HEMIAEQUE]·REG[INA]·

Πίσω:
Ο δικέφαλος Αυτοκρατορικός αετός, έχοντας στο κέντρο το θυρεό της Αυστρίας, περιστοιχισμένο από τους θυρεούς της Ουγγαρίας, Βοημίας, Βουργουνδίας και Άνω Αυστρίας με την επιγραφή:  ARCHID[UX]. AVST[RIAE]. DUX BURG[UNDIAE]. CO[MES]. TYR[OLIS]. 1780 X. (= Αρχιδούκισσα της Αυστρίας, Δούκισσα της Βουργουνδίας, Κόμισσα του Τιρόλου 1780 Χ). Το X (= 10 στα Λατινικά), σημαίνει πως το νόμισμα είναι ένα Conventionstaler που περιέχει 1/10ο του μάρκου της Κολωνίας σε ασήμι. 

Στην εξωτερική περιφέρεια του νομίσματος υπάρχει η επιγραφή JUSTITIA ET CLEMENTIA (= Δικαιοσύνη και Επιείκεια),  η οποία αποτέλεσε σύνθημα της βασιλείας της Μαρίας Θηρεσίας.

Το τάληρο αυτό είναι από τις πρώτες κοπές μετά το θάνατο της Μαρίας Θηρεσίας. Έτσι λείπουν τα αρχικά από την μπροστινή πλευρά, στο κάτω μέρος του νομίσματος.  Πρέπει να αναφέρω πως στο συγκεκριμένο νόμισμα, οι διαφορετικές αποχρώσεις δεν είναι ανωμαλίες της επιφάνειας, αλλά διαφορά στην πατίνα, η οποία είναι εξαιρετική (η φωτογραφία δυστυχώς δεν μπορεί να αποδώσει την ομορφιά της πατίνας).

Ας πούμε τώρα λίγα λόγια για το ρόλο που διαδραμάτισε αυτό το τάληρο στην παγκόσμια ιστορία.

"Το αγαπημένο νόμισμα που χρησιμοποιείται σε αυτό το τμήμα της Αραβίας είναι το δολάριο της Μαρίας Θηρεσίας (riyal), η αξία του οποίου επηρεάζεται από την τοπική ζήτηση. Το δολάριο της Θηρεσίας είναι σχεδόν παντού."
–British Admiralty’s Handbook of Arabia 1, 1920 (Aden and Vicinty)

Στις 5 Νοεμβρίου 1780 κόπηκε το πρώτο τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας, από το νομισματοκοπείο της Βιέννης. Έμελλε να γίνει ένα από τα πιο διάσημα τάληρα του κόσμου.

Θα πω λίγα μόνο λόγια για το πρόσωπο που εικονίζεται, την Αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, αφήνοντας περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτήν στην παρουσίαση άλλου νομίσματός της. Αξίζει όμως να αναφέρω περισσότερα για την ιστορία αυτού του τόσο γνωστού κέρματος.
 
Αυτό το ασημένιο, λοιπόν, νόμισμα που βλέπετε είναι το τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας, γνωστό σε όλο τον κόσμο ως ΜΤΤ (Maria Theresia Thaler). Με τον σχεδιασμό, τη λάμψη και τις λεπτομέρειές του έχει κερδίσει τη φήμη ως ένα από τα πιο όμορφα νομίσματα στον κόσμο. Οι Άραβες το αναφέρουν ως abu nuqta (αυτό με τις τελείες), ως abu tayr (αυτό με τα πουλιά) και ως abu reesh ("αυτό με τα φτερά"), όλες οι αναφορές αφορούν χαρακτηριστικά του περίπλοκου σχεδιασμού του.

Ένα άλλο όνομα, "το τάληρο του Λεβάντε*", δείχνει και την περιοχή της διάδοσής του, όπως και η αραβική ονομασία του, riyal fransawi ("το Γαλλικό ρεάλι"). Οι Γάλλοι, το ονόμασαν "la grosse madame" (η μεγάλη κυρία). Μόνο ο Αραβικός όρος riyal nimsawi (αυστριακό ρεάλι) αναφέρθηκε τόσο στην πραγματική προέλευση του κέρματος όσο και στο γεγονός ότι οι Άραβες προτιμούσαν τον όρο riyal - από το ισπανικό ασημένιο νόμισμα – αντί για το τάληρο ή το δολλάριο.

[*Το Λεβάντε (από την ιταλική λέξη Levante, που σημαίνει Ανατολή) είναι γεωγραφικός όρος που αναφέρεται ιστορικά σε μια μεγάλη περιοχή της Μέσης Ανατολής νότια της οροσειράς του Ταύρου, και ορίζεται δυτικά από τη Μεσόγειο, νότια από την Αραβική Έρημο και ανατολικά από την Άνω Μεσοποταμία. Περιλαμβάνει τις σημερινές χώρες Συρία, Λίβανο, Ισραήλ, Ιορδανία, Δυτικό Ιράκ, νότια Τουρκία, Αίγυπτο (χερσόνησο του Σινά) και ίσως λίγο βόρεια Σαουδική Αραβία.]

Πρώτα κομμένο στην Ισπανία τον 15ο αιώνα, το πραγματικό ρεάλι είχε κυκλοφορήσει ευρέως στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, στις αρχές του 19ου αιώνα, το τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας το είχε αντικαταστήσει και έγινε ένα από τα πιο ευρέως κυκλοφορούντα νομίσματα της υφηλίου. Χάρη στους εμπόρους πέρασε στην ανατολική Μεσόγειο και μετά στην Αραβία, κατόπιν κατά μήκος των δύο ακτών της Ερυθράς Θάλασσας, γύρω από το Κέρας της Αφρικής, στην Αιθιοπία (εκεί χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον αυτοκράτορα Iyasu II (1730-1755)) και την Ερυθραία και κάτω από τις ακτές της Ανατολικής Αφρικής, όπως το Lourenço Marques, το Πορτογαλικό λιμάνι που σήμερα λέγεται Maputo στη νότια Μοζαμβίκη, και τα νησιά της Ζανζιβάρης και της Μαδαγασκάρης. Διέσχισε τη Σαχάρα από το Maghrib και έφτασε στην Ιάβα και ως την ανατολή μέχρι την Κίνα. Στα δυτικά, πέρασε τον Ατλαντικό και ήταν γνωστό, αν και όχι τόσο ευρέως διαδεδομένο, τόσο στη Βόρεια όσο και στη Νότια Αμερική. Σε χώρες που δεν διέθεταν δικό τους νόμισμα, όπως η Σαουδική Αραβία, η Υεμένη και η Αιθιοπία, το τάληρο αυτό επέζησε στον περασμένο αιώνα - τόσο αργά όσο το 1970 στο Μουσκάτ και το Ομάν. Η άνοδος, η κυκλοφορία και η ευρεία διάδοση του ΜΤΤ σε μια εποχή μετατόπισης των συνόρων το καθιστούν ένα αξιοσημείωτο πρώιμο παράδειγμα διεθνούς νομίσματος (όπως σήμερα το δολλάριο).

Το τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας έχει την προέλευσή του στον 16ο αιώνα, όταν τα πρώτα τάληρα των Αψβούργων κόπηκαν σε μια αυτοκρατορία η οποία περιελάμβανε την Κεντρική Ευρώπη, τις Κάτω Χώρες και την Ισπανία με τις Αμερικανικές κτίσεις. Η Μαρία Θηρεσία εισήλθε στην κληρονομιά των Αψβούργων το 1740 με το θάνατο του πατέρα της, αυτοκράτορα Κάρολου VI. Τότε ήταν μια αρχιδούκισσα 23 ετών, όμορφη, ταλαντούχα, έξυπνη και πολύγλωσση. Παρόλο που δεν είχε εμπειρία στη διοίκηση του κράτους  - ο πατέρας της, πιστεύοντας πάντοτε ότι θα υπήρχε ένας άνδρας κληρονόμος, δεν της είχε δώσει καμία βασική ευθύνη - σύντομα αποδείχθηκε ικανή διπλωμάτης και ηγεμόνας. Το 1741 στέφθηκε βασίλισσα της Ουγγαρίας και βασίλισσα της Βοημίας δύο χρόνια αργότερα. Το 1745 κανόνισε την εκλογή του συζύγου της, του Πρίγκιπα Φραγκίσκου Στέφανου της Λορένης, ως Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με το όνομα Φραγκίσκος Α΄, και πήρε τον τίτλο της αυτοκράτειρας. Από εκεί και πέρα, τα τάληρά της έφεραν τη λατινική επιγραφή IMP MARIA THARESIA μαζί με μερικούς από τους άλλους βασιλικούς τίτλους της, επίσης σε συντομογραφία.
Καταγράφηκε
thaler
Αργυρό μέλος
****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 578


Προφίλ
« Απάντηση #352 στις: Σεπτέμβριος 20, 2019, 11:24:58 μμ »

… συνέχεια...

Η Μαρία Θηρεσία βασίλεψε την Αυτοκρατορία των Αψβούργων από τη Βιέννη για 40 χρόνια. Στην αρχή, ξεκίνησε με πολλές δυσκολίες: Τα κρατικά ταμεία ήταν άδειά και υπήρχε σκεπτικισμός για την ικανότητά της. Εκτός από τα βάρη της διοίκησης, έκανε 16 παιδιά, συμπεριλαμβανομένης της Marie-Antoinette, που θα γινόταν βασίλισσα της Γαλλίας. Ήταν γνωστό ότι παρακολουθούσε και υπέγραφε κρατικά έγγραφα κατά τη διάρκεια του τοκετού, και ήταν, αποδείχθηκε, ενεργητική και σκληροτράχηλη. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της, αφιερώθηκε σε αγροτικές, εκπαιδευτικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Επέλεξε τους ικανότερους άντρες να την βοηθήσουν να εφαρμόσει τις αλλαγές. Ένας από αυτούς ήταν ο επικεφαλής του θησαυροφυλακείου (κάτι σαν υπουργός οικονομικών), ο κόμης Johann von Fries. Ήταν πολύ έξυπνος και αυτός προώθησε το MTT στο εξωτερικό. Από την πρώτη εμφάνιση του τάληρου το 1741 υπήρξαν πολλές παραλλαγές, περιλαμβανομένων των μισών τάληρων και των μικρότερων ονομαστικών αξιών, αλλά ήταν το ολόκληρο τάληρο που, με την επιμονή της αυτοκράτειρας, κόπηκε στα υψηλότερα πρότυπα σχεδιασμού και με τον πιο αυστηρό έλεγχο της περιεκτικότητάς του σε ασήμι. Το 1753 υπέγραψε μία από τις πρώτες ευρωπαϊκές συμβάσεις νομισμάτων, μια συνθήκη με τη Βαυαρία, η οποία όριζε την περιεκτικότητα σε ασήμι του τάληρου και άλλων νομισμάτων και καθόριζε τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Ως αποτέλεσμα, το MTT κέρδισε την εμπιστοσύνη και σύντομα έγινε (το ίδιο το νόμισμα) ένα σημαντικό εξαγωγικό προϊόν, βοηθώντας το εμπορικό ισοζύγιο και πληρώνοντας το κόστος της Αυστρίας για εισαγόμενο καφέ.

Η αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία πέθανε το 1780, και το ΜΤΤ έκτοτε φέρνει εκείνη την ημερομηνία. Μέχρι εκείνη την χρονιά, τα τέσσερα νομισματοκοπεία των Αψβούργων είχαν κόψει πάνω από 30 εκατομμύρια τάληρα, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο νόμισμα της εποχής, με πιθανή εξαίρεση του Iσπανικού τάληρου των 8 reales.. Η Μαρία Θηρεσία είχε ‘κυκλοφορήσει’ κυριολεκτικά μια κληρονομιά από νομίσματα, η οποία συνέχισε να πολλαπλασιάζεται πέρα από κάτι που θα μπορούσε να φανταστεί η ίδια.

Σήμερα υπολογίζεται πως έχουν κοπεί περίπου 400 εκατομμύρια τάληρα από 8 νομισματοκοπεία των Αψβούργων ή της Αυστρίας και από άλλα 6 νομισματοκοπεία στην Ευρώπη και ένα στη Βομβάη.

Μέσω λιμανιών όπως η Γένοβα, η Τεργέστη, το Λιβόρνο και η Μασσαλία, τα ΜΤΤ βρέθηκαν στα λιμάνια του Λεβάντε, της Αιγύπτου και της Ερυθράς Θάλασσας μαζί με φορτία μετάλλων, καθρέφτες, μπουκάλια από μποέμικο γυαλί, ρούχα, μπιχλιμπίδια, αναπτήρες, μαχαίρια και ξυράφια, κερί σφράγισης και τα μεταξωτά του Λιβόρνο και της Φλωρεντίας. Από τα εμπορικά κέντρα όπως το Suez, η Jiddah, το Suakin, η Mokka και η Massawa διαδόθηκαν ακόμα πιο μακριά, επανεξάγονταν - όπως πολλά ευρωπαϊκά προϊόντα - στο εσωτερικό της Αφρικής και της Αραβίας και, μέσω της Αραβικής Θάλασσας και του Ινδικού Ωκεανού, στην Κίνα και τη Νοτιοανατολική Ασία. Ακόμα και μουσουλμάνοι προσκυνητές τα χρησιμοποιούσαν, ως ένα διεθνώς αναγνωρισμένο νόμισμα, καθώς ταξίδευαν προς και από τα ιερά μέρη.

Το MTT συμπλήρωσε μια ανάγκη. Η Ευρώπη ενδιαφέρονταν για την τεράστια και εξωτική αφθονία που προσέφερε η Μέση Ανατολή: μπαχαρικά, αρωματικά, καφές, αραβική μαστίχα, μαργαριτάρια, καβούκια χελώνας, φτερά στρουθοκαμήλου, αραβικά άλογα και πολλά άλλα. Και στην Ασία και στον Αραβικό κόσμο, υπήρχε μια μεγάλη ζήτηση για ασήμι, καθώς τα ασημένια κέρματα χρησίμευαν σε διάφορες πληρωμές, προίκες και κοσμήματα.

To ΜΤΤ ήταν σύνηθες συστατικό στοιχείο στα κοσμήματα ή ως κρεμαστό κόσμημα, μερικές φορές σε μεγάλο βαθμό ανάγλυφο με πέτρες ή πλαισιωμένο με κουδούνια και αλυσίδες. Στις αγορές της Υεμένης χρησιμοποιήθηκε ως αντάλλαγμα για αγαθά και συχνά χρησιμοποιήθηκε ως κανόνας βάρους. Οι αργυροχρυσοχόοι έλιωναν αυτά τα τάληρα για να φτιάξουν κοσμήματα: Τα ΜΤΤ δεν ήταν μόνα τους ένα μέρος του κοσμήματος, ήταν ένα συστατικό του.

Από τον 18ο αιώνα και μετά, οι περισσότεροι από εκείνους που διέρχονται από την περιοχή του Λεβάντε και της Αραβίας - είτε είναι έμποροι, διπλωμάτες είτε εξερευνητές - το αναφέρουν. Ένα συχνό παράπονο ήταν το βάρος του και η δυσκολία μεταφοράς μεγάλων ποσοτήτων ΜΤΤ με καμήλα ή μουλάρι σε ερήμους και βουνά.

Και όπου χρησιμοποιούνταν, το κέρμα υποβάλλονταν σε προσεκτικό έλεγχο. Οι ντόπιοι μετρούσαν τον αριθμό των μαργαριταριών στην οβάλ καρφίτσα της Μαρίας Θηρεσίας ή ήλεγχαν τα φτερά στον αυτοκρατορικό αετό (αυτά ήταν τα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στα ονόματα abu nuqta και abu reesh.) Οι αγοραστές απέρριπταν τα νομίσματα αν δεν ήταν ίδια ακριβώς με την αρχική κοπή του 1780.

Η ευρεία αποδοχή και η εγγενής αξία του μετάλλου του ΜΤΤ το κατέστησαν τόσο πολύτιμο στον πόλεμο όσο και στο εμπόριο. Για παράδειγμα, στην εκστρατεία του 1867 στην οποία ο στρατηγός Sir Robert Napier οδήγησε 30.000 στρατιώτες από την Ινδία στα υψίπεδα της Αιθιοπίας, για να διασώσει τον Βρετανό πρόξενο και άλλους που κρατούνταν σε ομηρία από τον αυτοκράτορα Theodore, χρειάστηκαν χρήματα για να αγοραστούν προμήθειες καθώς προχωρούσαν στο εσωτερικό, το μόνο αποδεκτό νόμισμα τότε ήταν το τάληρο της Θηρεσίας. Έτσι, μια επείγουσα αποστολή στάλθηκε στο νομισματοκοπείο στη Βιέννη και υποχρέωσαν την κοπή πέντε εκατομμυρίων MTT. Τα κέρματα μεταφέρθηκαν στην πλάτη χιλιάδων μουλαριών, αλόγων και ελεφάντων μαζί με πυρομαχικά και προμήθειες.

Το τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας είχε επίσης εμπλακεί σε πολιτικές ίντριγκες, και χρησιμοποιήθηκε από τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για την αγορά και τη μίσθωση στρατηγικών λιμανιών της Αραβικής Θάλασσας και της Ερυθράς Θάλασσας όπως το Aden και η Massawa. Το 1935, ο Μουσολίνι απαίτησε τις μήτρες από την Αυστρία, έτσι ώστε η Ιταλία να μπορεί να κόψει το νόμισμα για χρήση στην Ιταλική εκστρατεία στην Αβησσινία (Αιθιοποία). Μετά, οι Ιταλοί αρνήθηκαν να παραδώσουν Θηρεσίες στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία, που τις χρειάζονταν για το εμπόριο, οπότε από το 1936 έως το 1941 το νομισματοκοπείο του Λονδίνου, με την πλήρη συμφωνία της Βρετανικής κυβέρνησης, έκοψε πάνω από 14 εκατομμύρια τάληρα της Μαρίας Θηρεσίας.

Τόσο το υψηλό και αξιόπιστο περιεχόμενο ασημιού, όσο και η αισθητική έπαιξαν ρόλο στην εξαιρετική επιτυχία του νομίσματος. Το τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας είναι ένα αντικείμενο ασυνήθιστα περίπλοκου σχεδιασμού και εκλεκτής κατασκευής. Και οι δύο όψεις καθώς και η εγγεγραμμένη άκρη του είναι πολύ όμορφα σχεδιασμένες.

Εκτός από τη χρήση τους ως στολίδια, φυλακτά και τοποθετημένα σε κοσμήματα, οι Θηρεσίες ήταν επίσης το πρότυπο για πληρωμές προίκας. Οι Θηρεσίες ήταν επίσης ραμμένες σε ενδύματα ως διακοσμητικά στοιχεία. Αυτά πρόδιδαν και την κοινωνική θέση του ατόμου που τα φορούσε.

Η πραγματική του αξία, η αισθητική έκφραση και η δημοτικότητα του τάληρου της Θηρεσίας ως εμπορικού ή χρηματικού προϊόντος ώθησαν τη διάδοσή του. Έτσι το τάληρο αυτό έφτασε στην Αραβική Χερσόνησο μόλις μια δεκαετία, μετά την πρώτη κοπή του στη Βιέννη περνώντας στα χέρια των εμπόρων καφέ στο Aden και τη Mokka, οι οποίοι προμήθευαν αγοραστές στην Αυστρία μέσω της Τεργέστης. Έλληνες, Λεβαντίνοι, Τούρκοι, Εβραίοι και Αρμένιοι έμποροι διέδοσαν τα τάληρα στις διαδρομές τους σε εμπορικά κέντρα όπως το Κάιρο, την Αλεξάνδρεια, το Αλγέρι, την Τύνιδα και την Τρίπολη, από όπου μέσω των εμπορικών συνδέσεων επεκτάθηκαν στα νότια κατά μήκος της Σαχάρας και στην Αραβία, την Αιθιοπία και το Σουδάν. Τα τάληρα της Θηρεσίας άρχισαν να κυκλοφορούν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ως μέσο αποθεματοποίησης χρυσού και ως αποδεκτό και ημιεπίσημο νόμισμα.

Οι οθωμανικές αρχές δεν ενθάρρυναν τη χρήση του τάληρου της Θηρεσίας, αλλά το δικό τους ασημένιο νόμισμα, το mejidiye, γενικά θεωρούνταν κατώτερο. Το γεγονός ότι οι στρατιώτες και άλλοι στην Οθωμανική υπηρεσία έλαβαν πληρωμές σε mejidiye με βάση το βάρος και όχι την ονομαστική τους αξία, σήμαινε ότι τα τρύπια και κατεστραμμένα νομίσματα ήταν ακόμα αποδεκτά και αυτό, μαζί με την έλλειψη προσφοράς, υποτιμούσαν το νόμισμα. Καθώς το Οθωμανικό χρέος συσσωρεύτηκε, τα νομισματοκοπεία τους μείωσαν την περιεκτικότητα των νομισμάτων σε ασήμι: Τόσο το κεντρικό θησαυροφυλάκιο όσο και οι επαρχιακοί πασάδες προμηθεύονταν "καλά" νομίσματα με υψηλή περιεκτικότητα σε ασήμι, όπως αυτό της Θηρεσίας, τα έλειωναν και έκοβαν νέα, με την ίδια ονομαστική αξία, αλλά χαμηλότερη περιεκτικότητα σε ασήμι. Έτσι, μειώνονταν περαιτέρω η αποδοχή των τουρκικών νομισμάτων. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, το τάληρο της Μαρίας Θηρεσίας είχε γίνει το νομισματικό πρότυπο στην περιοχή του Λεβάντε (μεγάλο μέρος της οποίας ήταν υπό Οθωμανική κυριαρχία), όπου παρέμεινε ως νόμιμο νόμισμα μέχρι το 1960.

Το τάληρο, λοιπόν, της Θηρεσίας ήταν τον 19ο αιώνα το πιο δημοφιλές νόμισμα στην Αραβική χερσόνησο. Σχεδόν το ήμισυ της ετήσιας αξίας των εμπορευμάτων που αποστέλλονταν από το λιμάνι της Τζέντα στο Σουέζ αποτελούνταν από ΜΤΤ. Έτσι μεγάλο που ήταν, ένιωθε υπερηφάνεια όποιος το κρατούσε στα χέρια του – και έτσι του δόθηκε ακόμα ένα ψευδώνυμο, το riyal kabir, το "μεγάλο riyal" - καλά κατασκευασμένο και ποτέ σε έλλειψη. Το ασυνήθιστο περίγραμμα του κέρματος εμπόδιζε την αποκοπή, μια τεχνική με την οποία οι πολυμήχανοι αργυροχρυσοχόοι περιέστρφαν και «ξύριζαν» το ασήμι από τις άκρες των νομισμάτων.

Οι έντονες διακυμάνσεις στην τιμή του ασημιού το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα προκάλεσαν μεγάλα κέρδη στους εμπόρους των τάληρων της Θηρεσίας, και ήταν η αιτία να μεταφερθούν αυτά τα τάληρα στην ενδοχώρα όπου εδραιώθηκαν ως κύριο νόμισμα συναλλαγών. Μετά την αύξηση των εξαγωγών ασημιού στον Αραβικό κόσμο, σημειώθηκε αύξηση της ζήτησης ασημιού στην Ινδία. Οι μεταφορές χρυσού και νομισμάτων μέσω του λιμανιού του Aden τετραπλασιάστηκαν από το 1850 έως το 1860. Στη συνέχεια, ο εμφύλιος πόλεμος των ΗΠΑ σταμάτησε τις εξαγωγές Αμερικανικού βαμβακιού στην Ευρώπη και αυτό οδήγησε σε περισσότερες συναλλαγές με την Αίγυπτο, το Σουδάν και την Ινδία – οι οποίες καταβάλλονταν πάντοτε με τάληρα. Ταυτόχρονα, άλλα γεγονότα προκάλεσαν την τελική κατάρρευση του νομίσματος: Τεράστια κοιτάσματα ασημιού ανακαλύφθηκαν στη Νεβάδα το 1859 και οι κυβερνήσεις σταδιακά ξεφορτώνονταν το ασήμι που διέθεταν, ξεκινώντας με τη Βρετανική υιοθέτηση του χρυσού προτύπου το 1821, ακολουθούμενη από άλλα ευρωπαϊκά έθνη.

Επιπλέον, το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα ήταν μια εποχή κατά την οποία οι αποικιακές δυνάμεις ενίσχυαν τα συμφέροντά τους. Μέρος αυτού του στόχου ήταν η εισαγωγή των δικών τους νομισμάτων και αυτό συχνά περιλάμβανε τον εμπορικό πόλεμο κατά των τάληρων της Θηρεσίας. Έτσι, με το Βρετανικό ενδιαφέρον για επικράτηση στους εμπορικούς δρόμους της Ερυθράς θάλασσας, η Βρετανική Ινδική διοίκηση προώθησε την Ινδική ρουπία κατά του MTT, αλλά με περιορισμένη μόνο επιτυχία: η Θηρεσία θεωρούνταν πάντοτε ανώτερη. Όταν οι τιμές ασημιού ήταν υψηλές, έστελναν τα νομίσματα στην Ινδία για το περιεχόμενό τους σε ασήμι. Όταν οι τιμές έπεσαν, υπήρχε πάντα εσωτερική ζήτηση για κοσμήματα και πληρωμές για προνόμια. Εκείνη την εποχή ήταν επίσης σύνηθες να σφραγίζονται οι Θηρεσίες από τοπικούς ηγεμόνες, εξασφαλίζοντας επιπλέον νομιμότητα για τους ίδιους και για το τάληρο στις περιοχές που ήλεγχαν.

Η ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947 οδήγησε τους Βρετανούς στην προβολή του αφρικανικού τους shilling στην Αραβική χερσόνησο. Όμως, η Θηρεσία παρέμεινε δημοφιλής και ήταν αποδεκτή ως επίσημο νόμισμα μέχρι τη δεκαετία του 1960, η ασημένια, δε, αξία της αναγνωρίζονταν ιδιαίτερα σε απρόσιτες περιοχές. Σήμερα εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για κοσμήματα στην Υεμένη, το Ομάν και τη Σαουδική Αραβία, συχνά για να ικανοποιήσει τη ζήτηση από τουρίστες για τοπικά σουβενίρ.

Αυτό που κάνει το τάληρο αυτό μοναδικό είναι ο συνδυασμός της μακροζωίας και της γεωγραφικής εξάπλωσης. Το πέτυχε και επέζησε όχι γιατί άλλαξε αλλά μάλλον επειδή δεν το έκανε. Μάλλον η κατάρρευση του τάληρου της Θηρεσίας προκλήθηκε από την άνοδο του σύγχρονου κράτους με τα εθνικά του νομίσματα και από το γεγονός ότι τα κράτη απαίτησαν από τους πολίτες τους να χρησιμοποιούν το εγχώριο νόμισμα.

Εσείς τι γνώμη έχετε? Πού οφείλετε αυτή η μεγάλη επιτυχία αυτού του τάληρου? Τις γνώμες σας παρακαλώ, καθώς και σχόλια, απορίες, ερωτήσεις και παρατηρήσεις.
Καταγράφηκε
Lary
Χρυσό μέλος
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1715


One man's trash is another man's treasure


Προφίλ
« Απάντηση #353 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 12:53:17 πμ »

Εξαιρετική εμβάθυνση Στέλιο!
Καταγράφηκε

Collectables are items that our grandparents bought, our parents threw them away and we....rebought!
dtsartsanis
Τακτικός
**
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 166

Dig Deep, Live Strong


Προφίλ
« Απάντηση #354 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 01:07:28 πμ »

 Πολύ ωραία ιστορική αναδρομή. Μπράβο  Χαμόγελο
Καταγράφηκε
ΚΑΡΑΜΑΝΙΚΟΣ
Χρυσό μέλος
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1260


Προφίλ
« Απάντηση #355 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 09:13:26 πμ »

πω πω ρε αδερφε φανταστικα πραγματα εμαθα πρωι πρωι..πως το επαθαν οι κωλοτουρκοι και να μην πανε κοντρα σε ολα με βαση την απατεωνια τους..η γνωμη μου οτι πετυχε αυτο το ταλληρο ειναι οτι κοπηκε σε μεγαλη ποσοτητα και σε σωστη περιεκτικοτητα τοτε που δεν υπηρχαν  ποσοτητα κ ποιοτητα..επισης τα χρησημοποιησαν οι ιδιοι για εμπορια στις περιοχες που αγοραζαν διαφορα..οπως κ το δολλαριο..κοβεται για να αγοραζει πετρελαιο..σορρυ για την ορθογραφια,βιαζομαι διοτι ειμαι δουλεια
Καταγράφηκε

ΕΙΜΑΙ ΕΙΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΓΙΑ ΟΛΑ..
Διηνέκης
Χάλκινο μέλος
***
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 381

Άρχε σεαυτού


Προφίλ
« Απάντηση #356 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 09:56:45 πμ »

Αυτό το ποσταρισμα-αρθρο είναι από τους λόγους που μου αρέσει να μπαίνω μέσα στο στέκι....έμαθα πράγματα που δεν γνώριζα... μπράβο φίλε,για τις γνώσεις και το μεράκι σου που μοιράστηκες μαζί σου....όσο για την δική μου αιτιολόγηση για την επιτυχία του νομίσματος,εκτός από τις προδιαγραφές που διατηρήθηκαν ακριβείς και ποιοτικές κατά τη διάρκεια της κοπής του,θα προσθέσω ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε ότι ήταν το νόμισμα που επέλεξε να εκδόσει σαν μέσο συναλλαγής του ο οίκος των Αψβούργων ο οποίος με τα παρακλάδια του αποτελούσαν τη βασική βασιλική οικογένεια της Ευρώπης
Καταγράφηκε
ΚΑΡΑΜΑΝΙΚΟΣ
Χρυσό μέλος
*****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1260


Προφίλ
« Απάντηση #357 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 10:15:29 πμ »

ναι γιωργο η αληθεια ειναι οτι εχει κ καλα πραγματα εδω μεσα οπως το θεμα αυτο με τα με τα ταληρα η και η συλλογη του cat..αλλα οπως εχω πει και πριν υπαρχει κ μεγαλη σαπιλα κ ατιμια και πολλοι θελουν την μαμα τους για λογους αδιανοητους
Καταγράφηκε

ΕΙΜΑΙ ΕΙΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΓΙΑ ΟΛΑ..
giannist
Επίτιμο Χρυσό Μέλος
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 7100



Προφίλ
« Απάντηση #358 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 12:00:54 μμ »

ναι γιωργο η αληθεια ειναι οτι εχει κ καλα πραγματα εδω μεσα οπως το θεμα αυτο με τα με τα ταληρα η και η συλλογη του cat..αλλα οπως εχω πει και πριν υπαρχει κ μεγαλη σαπιλα κ ατιμια και πολλοι θελουν την μαμα τους για λογους αδιανοητους
+1 Σαρκασμός
Καταγράφηκε
giannist
Επίτιμο Χρυσό Μέλος
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 7100



Προφίλ
« Απάντηση #359 στις: Σεπτέμβριος 21, 2019, 12:21:55 μμ »

Η Αυστρια κατειχε την μιση Ευρωπη και πιο ειδικα το εμποριο στα Βαλκανια και σε αλλες περιοχες της ανατολης, συν οτι η περιεκτικοτητα του μεταλλου ηταν παντα σταθερη και αναγνωριζονταν απο ολους(οι γνωστες ρεγγινες).
« Τελευταία τροποποίηση: Σεπτέμβριος 21, 2019, 12:24:57 μμ από giannist » Καταγράφηκε
Σελίδες: 1 ... 22 23 [24] 25
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε:  


Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Theme Sus By CeeMoo