Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
Ιούλιος 04, 2020, 12:32:47 μμ
Σελίδες: 1 ... 24 25 [26] 27 28 ... 31
  Εκτύπωση  
Αποστολέας Θέμα: Τάληρα της συλλογής μου  (Αναγνώστηκε 53336 φορές)
0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #375 στις: Οκτώβριος 25, 2019, 11:17:57 μμ »

Φίλοι μου συλλέκτες σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα από τα πιο γνωστά και φημισμένα τάληρα. Πρόκειται για το νόμισμα των 8 reales. Στην Ελλάδα είναι γνωστό και ως ‘κολωνάτο’ ή ‘δίστηλο’ από τις δύο κολώνες (στήλες του Ηρακλή – Γιβραλτάρ) που απεικονίζονται στη μία όψη του. Η ιστορία του και η διαδρομή του είναι συναρπαστική. Συντέλεσε στη δημιουργία νέων παγκόσμιων οικονομικών ισορροπιών και ανέδειξε – αλλά και υποβάθμισε – μεγάλες δυνάμεις της εποχής. Ας δούμε όμως πρώτα τα χαρακτηριστικά το νομίσματος:

Βάρος: 26,70 gr.
Διάμετρος: 40 mm
Βιβλιογραφία: KM# 106,  Cal-916
Αξία: 8 reales  (γνωστό ως “κολονάτο ή δίστηλο”)
Ασήμι: 0.917
Χρονιές κοπής: 1772-1789
Τιράζ:  Δεν αναφέρεται
Νομισματοκοπείο: Πόλη του Μεξικού
Assayer (ελεγκτής των νομισμάτων): FM. Ο Francisco Antonio de la Pena y Flores (1762-84) ήταν ο κύριος ελεγκτής των νομισμάτων ενώ ο βοηθός του ήταν ο Manuel de la Rivera (1770-77).
Προσανατολισμός:  ↑↓

Μπροστά:
Προτομή του βασιλιά της Ισπανίας Καρόλου του Γ΄
Επιγραφή CAROLUS·III DEI· GRATIA  1772
Μετάφραση: Κάρολος Γ΄ ελέω Θεού

Πίσω:
Ο Ισπανικός βασιλικός θυρεός Είναι χωρισμένος σε 4 μέρη. Το λιοντάρι επάνω αριστερά και κάτω δεξιά συμβολίζει το βασίλειο της Καστίλης, ενώ το κάστρο επάνω δεξιά και κάτω αριστερά συμβολίζει το βασίλειο του Λεόν. Στη μέση έχουμε το εραλδικό σύμβολο του οίκου των Βουρβώνων ενώ κάτω ένα μικρό ρόδι που συμβολίζει το βασίλειο της Γρανάδας. Επάνω του το βασιλικό στέμμα. Δεξιά και αριστερά δύο κολώνες που συμβολίζουν τις στήλες του Ηρακλή (Γιβραλτάρ) που έχουν επάνω τους την επιγραφή: PLUS ULTRA* (=ακόμα παραπέρα)

Επιγραφή: HISPAN[IARUM]·ET IND[IARUM]·REX· Mo . 8R . FM
Μετάφραση: Βασιλιάς της Ισπανίας και των Ινδιών
Μο= το σύμβολο του νομισματοκοπείου του Μεξικού
8R= 8 Reales
FM = Francisco Antonio de la Pena y Flores και Manuel de la Rivera

Το συγκεκριμένο τάληρο είναι του 1772 που είναι η πρώτη χρονιά που κόβεται ο συγκεκριμένος τύπος των 8 reales με την προτομή. Τα τάληρα αυτής της χρονιάς είναι τα πιο σπάνια από αυτή τη σειρά (της προτομής).

*Η έκφραση Plus Ultra (λατινικά για το «παρά πέρα») αποτελεί το εθνικό ρητό της Ισπανίας. Υιοθετήθηκε από τον Καρόλου Α΄ της Ισπανίας (1516-1556). Σχετίζεται άμεσα με το μύθο των Ηράκλειων Στηλών, τις οποίες σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία κατασκεύασε ο Ηρακλής, κοντά στα Στενά του Γιβραλτάρ, οριοθετώντας το τέλος του γνωστού κόσμου. Σύμφωνα με το μύθο οι πύλες έφεραν την προειδοποίηση «Nec plus ultra» (επίσης «Non plus ultra», "τίποτα παρά πέρα"), ώστε να αποτρέψουν τους ναυτικούς και τους εξερευνητές να προχωρούν παρά πέρα.
Πιστεύεται πως ο Κάρολος Α΄ υιοθέτησε το «Plus ultra» (μια αλλαγή στάσης λοιπόν, μια παρότρυνση για να ενθαρρύνει για «πάρα πέρα») μετά από υπόδειξη του ιατρού και στενού του συνεργάτη Λουίτζι Μαρλιάνο. Σκοπό είχε να τον ενθαρρύνει ώστε να αγνοήσει την αρχαία προειδοποίηση και να πάρει το ρίσκο να ανοίξει νέους δρόμους με τις αποικίες σε όλο τον κόσμο.

Για τον Κάρολο Γ΄ των Βουρβόνων έχω γράψει σε προηγούμενη παρουσίαση τάληρου στη σελίδα 4 του θέματος (πιάστρα των 120 grana του βασιλείου της Νεάπολης και Σικελίας του 1735), οπότε τώρα θα επικεντρωθώ σε πληροφορίες για το νόμισμα.

Tο ασημένιο νόμισμα των 8 Reales, που αναφέρεται ως το ισπανικό milled dollar (=νόμισμα που παράγεται από μηχανή-πρέσα και όχι με σφυρηλάτηση), κομμάτι των οκτώ (piece of eight) ή οκτώ bit, ήταν το κύριο νόμισμα κυκλοφορίας στης ΗΠΑ. Αυτό το νόμισμα και τα κλασματικά του μέρη, τα μισά, ένα, δύο και τέσσερα reales, ήταν νόμιμο νόμισμα έως τις 21 Φεβρουαρίου 1857 στις Η.Π.Α., 1858 στον Καναδά και 1895 στο Πουέρτο Ρίκο.

Το πρώτο real κόπηκε από τον βασιλιά Pedro the Cruel (1350-65) με τη λατινική έκφραση Numus Regalis (βασιλικό νόμισμα). Το 1642 δημιουργήθηκαν δύο ξεχωριστά reales, το Real de Plata (από ασήμι) και το Real de Vellón (από το billon ή "λιγότερο από το μισό ασήμι"). Το real de plata ήταν το πρότυπο, που κόβονταν ως νομίσματα μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.

Το real ήταν συχνά κόβονταν σε κομμάτια (bits), σαν αυτά μιας πίτας. Ένα νόμισμα των 8, για παράδειγμα, θα μπορούσε να κοπεί σε οκτώ κομμάτια που άξιζε όσο ένα real το καθένα. Αν το νόμισμα κόβονταν στη μέση, είχαμε τότε δύο νομίσματα αξίας 4 reales το καθένα. Η πρακτική αυτή ήταν νόμιμη και συνηθισμένη την εποχή εκείνη, καθώς τα νομίσματα δεν αποτιμώνταν με βάση την ονομαστική τους αξία, αλλά με βάση την αξία του βάρους τους σε μέταλλο που περιείχαν. Επίσης, το νόμισμα αυτό το προτιμούσαν σε σχέση με άλλα και γιατί η περιφέρειά του είχε σχήματα, εμποδίζοντας έτσι το ‘ξύρισμα’ από επιτήδειους (κάτι ανάλογο είδαμε πως ίσχυε και για το τάληρο της Θηρεσίας).

Από τον 16ο μέχρι τον 18ο αιώνα, το real κυριάρχησε στη διεθνή χρηματοπιστωτική αγορά και ήταν το πιο περιζήτητο και αξιόπιστο νόμισμα στον κόσμο.

Να τονίσω στο σημείο αυτό, πως, όταν αναφέρομαι στο real, εννοώ το νόμισμα των 8 reales και όχι το μικρό νόμισμα του ενός real.

Γενικά, ένα νόμισμα προοδεύει ταυτόχρονα με το έθνος που το εκδίδει, αλλά αυτό δεν συνέβαινε με το real. Το αποκορύφωμα της Ισπανικής αυτοκρατορίας ήταν το 1580 και από τότε η αυτοκρατορία εξασθενούσε σταθερά μέχρι να χάσει τη θέση της ως μεγάλη δύναμη στα μέσα του 17ου αιώνα. 

Το real όμως παρέμεινε ως κύριο διεθνές νόμισμα για άλλα διακόσια χρόνια, παρά την κατάρρευση της Ισπανικής αυτοκρατορίας και τη συνεχιζόμενη εξασθενημένη εγχώρια οικονομία. Πώς μπορούσε μια χώρα με ρημαγμένη οικονομία να υποστηρίζει ένα τέτοιο νόμισμα;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Καταστροφικές οικονομικές αποφάσεις τον 16ο αιώνα οδήγησαν την Ισπανία σε σοβαρή έλλειψη προϊόντων αλλά, ταυτόχρονα, και σε μεγάλη εισροή χρήματος (ασημένιων 8 reales) από τα πλούσια ορυχεία της Λατινικής Αμερικής. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ιδιαίτερα η Ολλανδία, η Γαλλία και η Αγγλία, έσπευσαν να πουλήσουν τα προϊόντα τους στην Ισπανική αγορά, καθώς αυτοί είχαν μεν προϊόντα, αλλά δεν είχαν χρήματα, αφού υπήρχε έλλειψη ασημιού στην Ευρώπη. Οι χώρες αυτές, λόγω της σταθερής αξίας του real, απέφευγαν να τα λειώνουν ή να τα χρησιμοποιούν για άλλους μη χρηματικούς σκοπούς.  Έτσι μεγάλες ποσότητες από reales βρέθηκαν στο Ευρωπαϊκό εμπόριο, και από εκεί, μέσω των εμπορικών δρόμων, σε εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Μόλις το real άρχισε να εξαπλώνεται, έγινε σχεδόν ανεξάρτητο από την Ισπανία λόγω της ισχυρής διεθνούς ζήτησης για αυτό (όπως γίνεται τις τελευταίες δεκαετίες με το δολάριο).

Το real κόπηκε για πρώτη φορά τον 14o αιώνα υπό τον βασιλιά της Καστίλης και Λεόν, Pedro the Cruel. Ωστόσο, το 1497, η νομισματική μεταρρύθμιση του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας, καθιέρωσαν το real ως λογιστική μονάδα στην Καστίλη και την Αραγονία. Σύμφωνα με το νέο σύστημα, η maravedi ήταν η βασική μονάδα. Το ασημένιο real ισοδυναμούσε με 34 maravedi, και 375 maravedis ισοδυναμούσαν με το χρυσό excelente. Το real διαιρέθηκε περαιτέρω σε οκτώ κλάσματα, εξ ου και το άλλο του όνομα, τα οκτώ ρεάλια. Παρόλο που άλλα νομίσματα, όπως τέσσερα reales και δύο reales, κόπηκαν, ήταν απλά νομισματικές υποδιαιρέσεις των 8 reales.

Άλλοι, όμως, παράγοντες προκάλεσαν την αυξημένη κοπή: τα Πορτογαλικά ταξίδια στην Ασία αποκάλυψαν τη μεγάλη ζήτηση της Ασίας για το ασήμι και η ανακάλυψη της Αμερικής από την Ισπανία παρείχε μια φαινομενικά απεριόριστη προσφορά του πολύτιμου μετάλλου. Έτσι η ζήτηση για Ισπανικό ασήμι αυξήθηκε σχεδόν ταυτόχρονα με την αύξηση της προσφοράς του. Η μεταρρύθμιση του 1497 καθιέρωσε το real ως λογιστική μονάδα και προετοίμασε τα Ισπανικά νομισματοκοπεία για να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη εισβολή του Ισπανο-αμερικανικού αργύρου.

Για να πάμε όμως στην Αμερικανική ήπειρο. Ξεκινώντας από το 1536, τα πρώτα νομίσματα που κόπηκαν στην Αμερική ήταν αυτά του Carolus και Johanna. Το πρώτο 8-reales κομμάτι που κόπηκε στην Αμερική ήταν εκείνο του Felipe II (1556-1598), και παρέμεινε να παράγεται για πάνω από 450 χρόνια στο νομισματοκοπείο του Μεξικού. Σε όλο το δυτικό ημισφαίριο κυριαρχούσαν τα Ισπανικά νομίσματα. Πολλά Ισπανικά αποικιακά νομισματοκοπεία συνέχιζαν αν κόβουν τέτοια τάληρα μέχρι τη δεκαετία του 1820.

Έτσι, στο δυτικό ημισφαίριο, το real κυριάρχησε ως πρωτεύον νόμισμα σε όλη την Ισπανική Αμερική, που περιλάμβανε το μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Αμερικής, όλη την Κεντρική Αμερική και ένα μεγάλο μέρος της Καραϊβικής έως ότου κάθε χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και άρχισε να κόβει εθνικά νομίσματα. Παρόλα αυτά, τα σημερινά νομισματικά πρότυπα όλων των χωρών της Κεντρικής και της Βόρειας Αμερικής προέρχονται από το real.

Στις Αγγλικές αποικίες, παρά το επίσημο νόμισμα της Αγγλικής λίρας, οι περισσότερες πληρωμές γίνονταν σε reales. Το real κυριάρχησε επίσης στην Ευρώπη, ιδιαίτερα σε χώρες που ενδιαφέρονται για το εμπόριο με τη Νοτιοανατολική Ασία και την Κίνα, την σημαντικότερη περιοχή κυκλοφορίας για το real. Οι Κινέζοι εμπιστεύονταν το νόμισμα των 8 στο βαθμό που δεν θα δέχονταν υποκατάστατα ακόμα και αν το βάρος και η αξία αυτών των κερμάτων ήταν ακριβώς ίσα με αυτά του real. Με το πλεονέκτημα αυτής της εμπιστοσύνης, το real διατήρησε μια σταθερή θέση στην κινεζική οικονομία μέχρι το 1914, όταν αντικαταστάθηκε από ένα κινεζικό ασημένιο δολάριο που ονομάζεται «Yuan Shi Kai Dollar» ή απλά Γιουάν.

Την εποχή που η Ισπανία άρχισε να κόβει το real, τα χρυσά ήταν τα πιο σημαντικά νομίσματα στο διεθνές εμπόριο. Τότε, η Ευρώπη εμπορεύονταν σε μεγάλο βαθμό με τους Άραβες που έφερναν ανατολίτικα προϊόντα. Ωστόσο, όταν οι Πορτογάλοι εξερευνητές έφτασαν στην Ινδία το 1498, διαπίστωσαν ότι οι ντόπιοι έμποροι δέχονταν πρόθυμα το ασήμι και απέρριπταν το χρυσό (!!!). Αυτό συνέβαινε γιατί ο χρυσός ήταν άφθονος στην Ινδία, ενώ το ασήμι, ως πιο σπάνιο, είχε μεγάλη ζήτηση.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #376 στις: Οκτώβριος 25, 2019, 11:19:01 μμ »

Συνέχεια…

Πριν από την ανακάλυψη του Ισπανο-αμερικανικού ασημιού, δεν υπήρχε αρκετό ασήμι για να εφοδιάσει τον κόσμο με μεγάλους όγκους ασημένιων νομισμάτων. Περισσότερα από τα 4/5 όλου του ασημιού που παράγονταν για χρήση στον πολιτισμένο κόσμο μεταξύ του 1493 και του 1850 προέρχονταν από Ισπανο-αμερικανικά ορυχεία, και αυτό απεικονίζει τον κεντρικό ρόλο του αμερικανικού ασημιού στην αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς και την εγκαθίδρυση του real ως παγκόσμιου νομίσματος.

Η Ισπανική κυβέρνηση διατήρησε την υψηλή αξία του real. Το real ως πρότυπο βάρους και καθαρότητας έχει υποστεί συγκριτικά λίγες μεταβολές από την ίδρυσή του. Στην πραγματικότητα δεν δέχτηκε σοβαρή υποτίμηση μέχρι τον 18ο αιώνα, όταν υποτιμήθηκε πολύ λίγο μόνο δύο φορές. Έτσι, μεταξύ του 1497 και των αρχών του 20ου αιώνα, η αξία του κέρματος μειώθηκε μόνο κατά 5,9%. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, ενώ άλλα κράτη υποβάθμιζαν το νόμισμά τους, το real διατηρούσε σταθερή αξία.

Στον Νέο Κόσμο τα reales και άλλα Ισπανικά κέρματα ορίστηκαν ως επίσημο νόμισμα, αλλά υπήρχαν λίγα νομίσματα, αυτά μόνο που έφεραν μαζί τους οι άποικοι από την Ισπανία. Έτσι οι Ισπανοί άποικοι δεν είχαν άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσουν το χρυσό και το ασήμι ως υποκατάστατο χρήματος και εμπορεύονταν με τους ντόπιους σύμφωνα με το βάρος των πολύτιμων μετάλλων.

Μετά από επανειλημμένα αιτήματα, η βασίλισσα εξέδωσε τελικά ένα βασιλικό διάταγμα στις 11 Μαΐου 1535 που εξουσιοδότησε τον αντιβασιλέα της Νέας Ισπανίας να ιδρύσει ένα βασιλικό νομισματοκοπείο. Τα κέρματα έπρεπε να κόβονται σύμφωνα με τους κανονισμούς που υπήρχαν στην Ισπανία και να τηρούν αυστηρά το βάρος, το μέγεθος και το σχεδιασμό των υφιστάμενων Ισπανικών νομισμάτων. Επιπλέον, απαγορεύτηκε ρητώς η κοπή χρυσών νομισμάτων. Δεδομένου ότι οι ντόπιοι δεν θα δέχονταν χάλκινα νομίσματα, το νομισματοκοπείο του Νέου Κόσμου παρήγαγε αποκλειστικά ασημένια νομίσματα, τα οποία θα γίνονταν αποδεκτά ως νόμιμο χρήμα σε όλη την Ισπανική αυτοκρατορία, συμβάλλοντας στη διεθνή επιτυχία του real.

Από το 1556 μέχρι το 1751, τα νομισματοκοπεία του Νέου Κόσμου παρήγαγαν τα γνωστά ‘Kob coins’. Στην ουσία, σφράγιζαν πλάκες ασημιού και τις έκοβαν για να έχουν το σωστό βάρος. Άρχισαν να φέρουν ημερομηνία μετά το 1580. Tο 1732 αρχίζει η κοπή των πρώτων κερμάτων με πρέσα (hammered coins). Έχουμε τον 1ο τύπο των 8 reales χωρίς την προτομή μέχρι το 1771. Από το 1772 μέχρι το 1821 κόβεται ο 2ος τύπος του κέρματος που στην μπροστινή όψη φέρει την προτομή του βασιλιά της Ισπανίας. 

Εκτός από τις Ισπανικές αποικίες, οι υπόλοιπες Αμερικανικές αποικίες επίσης είχαν μεγάλη έλλειψη νομισμάτων και έτσι οι άνθρωποι προμηθεύονταν νομίσματα οποιασδήποτε χώρας μέσω του εμπορίου. Παρ’ όλο που κέρματα από τις περισσότερες χώρες της Δυτικής Ευρώπης κυκλοφόρησαν στις αποικίες, το κυρίαρχο νόμισμα ήταν το Ισπανικό real, το οποίο οι άποικοι αποκαλούσαν ως "Ισπανικό δολάριο". Οι αποικίες λάμβαναν τις μεγαλύτερες ποσότητες των reales από το εμπόριό τους με τις Δυτικές Ινδίες. Επιπλέον, Ισπανικά κέρματα μεταφέρθηκαν στις αποικίες από Ευρωπαϊκούς οικισμούς κατά μήκος του Κόλπου του Μεξικού, αλλά και οι πειρατές που δρούσαν στην περιοχή του Ατλαντικού αύξαναν την προσφορά των νομισμάτων αυτών.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, το Κογκρέσο έκανε αρκετές προσπάθειες για την εξάλειψη των ξένων νομισμάτων από την κυκλοφορία, αλλά η μεγάλη ποσότητα των ισπανικών reales σε κυκλοφορία και η μακροχρόνια χρήση του κέρματος οδήγησε στη συνέχιση της χρήσης του όπως έγραψα παραπάνω, μέχρι το 1857.

Ένα παρόμοιο φαινόμενο συνέβαινε στην Κίνα. Πώς έφτασε όμως, φίλοι μου συλλέκτες, το real στην Κίνα; Κάποιες ποσότητες έφθασαν εκεί μέσω Πορτογαλικών εμπορικών οδών προς την Ινδία. Η Πορτογαλική αυτοκρατορία, η οποία βασιζόταν στα reales, συναλλάσσονταν τακτικά με την Ινδία και την Κίνα. Κατά το δεύτερο ήμισυ του δέκατου έκτου αιώνα, η Πορτογαλία εξήγαγε 750.000 8 reales ετησίως στην Ασία.

Παρά το Πορτογαλικό εμπόριο, τα reales δεν διείσδυσαν ουσιαστικά τη Νοτιοανατολική Ασία και την Κίνα μέχρι να αρχίσει το εμπόριο με την Ισπανία.  Ξεκινώντας από το 1565, η Ισπανία εμπορεύονταν τακτικά με τη Μανίλα μέσω ενός μικρού στόλου που ονομάζονταν Manila Galleones που ταξίδευε μεταξύ του Μεξικού και των Φιλιππίνων. Οι Galleons εμπορεύονταν σε έναν κύκλο: το ταξίδι πίσω στο Μεξικό έφερε Κινέζικα μεταξωτά και άλλα αγαθά της ανατολής, τα οποία αγοράζονταν στην Αμερική με reales. Μετά την ανταλλαγή των αγαθών τους με ασημένια νομίσματα, τα πλοία επέστρεφαν στη Μανίλα με reales που προορίζονταν να αγοράσουν περισσότερα ανατολίτικα προϊόντα που θα πωλούνταν για ασημένια νομίσματα στην Αμερική κ.ο.κ.. Μετά από μία δεκαετία συνεχιζόμενης μεταφοράς Ισπανο-αμερικανικού αργύρου στη Νοτιοανατολική Ασία, οι Ισπανοί αύξησαν στη ροή των νομισμάτων στέλνοντας άλλα 100.000 κέρματα των 8 reales στη Μανίλα ετησίως.

Οι Κινέζοι έμποροι ήθελαν ασήμι και οι Ισπανοί ήθελαν εξωτικά ανατολίτικα προϊόντα. Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα Κινέζικα πλοία κυριάρχησαν στην αγορά των Φιλιππίνων καθώς αναζητούσαν και επωφελούνταν από το Ισπανικό εμπόριο. Μεταξύ 1611 και 1612, το 91,5% των τελωνειακών εσόδων της Μανίλας προήλθε από τα Κινέζικα πλοία. Σύμφωνα με μια εκτίμηση, τα δρομολόγια από τη Νέα Ισπανία έστελναν πέντε εκατομμύρια reales ετησίως στη Μανίλα και από εκεί στην Κίνα. Μόνο το 1597, εκτιμάται ότι δώδεκα εκατομμύρια reales έφτασαν στην Κίνα μέσω της Μανίλας.

Υπήρξαν στην Κίνα πολλές περιπτώσεις πλαστών κερμάτων, έτσι οι Κινέζοι επισήμαναν τα γνήσια κέρματα με μικρές σφραγίδες (τα γνωστά chopmarks). Το ίδιο συνέβαινε και στις Φιλιππίνες, αλλά εκεί η επισήμανση γίνονταν από τις Ισπανικές αρχές με μια στρόγγυλη σφραγίδα.

Αλλά τι δημιούργησε την Κινέζικη ζήτηση για το real; Το Κινέζικο νομισματικό σύστημα βασίζονταν σε χάλκινα νομίσματα που κόπηκαν από την δυναστεία των Μινγκ, αλλά λόγω έλλειψης χαλκού, τα κέρματα ήταν λιγοστά. Έτσι, ιδιωτικά χάλκινα νομίσματα και διάφορες μορφές αργύρου άρχισαν να ανταγωνίζονται το νόμισμα των Ming σε μια προσπάθεια να τροφοδοτήσουν τη ζήτηση της Κίνας για χρήματα. Μετά το 1600, η δυναστεία των Ming υποτίμησε το νόμισμά της και, παρά τις αυξημένες εισαγωγές ξένου αργύρου, η συναλλαγματική ισοτιμία ασημένιων νομισμάτων αυξάνονταν σταδιακά.

Γιατί όμως, ο Κινέζικος λαός επέλεξε το ασήμι αντί για άλλα χρυσά ή χάλκινα νομίσματα; Να κάτι πολύ ενδιαφέρον: Το ασήμι είχε διπλάσια αξία στην Κίνα, απ’ ότι είχε στην Ευρώπη: ο λόγος χρυσού-αργύρου στην Κίνα ήταν 1:6, ενώ στην Ευρώπη ήταν 1:11-12.

Ως εμπόρευμα, το ασήμι αποτιμώνταν ανάλογα με το βάρος του, και επειδή το real είχε τόσο υψηλή όσο και σταθερή περιεκτικότητα σε ασήμι, οι Κινέζοι το χρησιμοποίησαν γρήγορα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ήταν επίσης άμεσα διαθέσιμο λόγω του μεγάλου όγκου των συναλλαγών μεταξύ της Ισπανικής Αμερικής και της Ευρώπης με τη Νοτιοανατολική Ασία. Επίσης, ήταν το πρώτο ξένο νόμισμα που είχε εισέλθει στην Κίνα σε σημαντικές ποσότητες. Αυτοί οι παράγοντες συνδυαστικά έκαναν τόσο ευρεία τη χρήση και αποδοχή του Ισπανικού real στην Κίνα. Με την πάροδο του χρόνου η διεθνής ζήτηση με πρωταγωνίστρια την Κίνα έγινε τόσο μεγάλη ώστε το μόνο που έπρεπε να κάνει η Ισπανία για να διατηρήσει το real, ήταν να παρέχει μια σταθερή προσφορά των πολυπόθητων νομισμάτων (μήπως κάτι ανάλογο δεν συμβαίνει σήμερα με το δολάριο?).

Η ζήτηση για το real στην Κίνα ήταν ουσιαστική για την συνεχόμενη ευημερία του νομίσματος για τρεις αιώνες. Δεδομένου ότι η Κίνα και το μεγαλύτερο μέρος της Νοτιοανατολικής Ασίας δέχονταν μόνο το real, οποιοδήποτε έθνος επιθυμούσε να συμμετάσχει στο επικερδή Ασιατικό εμπόριο έπρεπε να διαθέτει επαρκή ποσότητα των Ισπανικών νομισμάτων.

Η μεγάλη ζήτηση για reales στη Νοτιοανατολική Ασία και την Κίνα ενίσχυσε τη ζήτηση για το νόμισμα και στη Δύση, σε βαθμό που ακόμη και η Βρετανική East India Company έκανε τις συναλλαγές της στην Κίνα πρωτίστως με Ισπανικά δολάρια. Μεταξύ του 1710 και του 1759 η εταιρεία εμπορεύθηκε £ 26.833.614 σε ασήμι με τη μορφή Ισπανικών reales με την Κίνα.

Αξίζει εδώ να σημειώσω πως η Αγγλία έκανε εκτεταμένη χρήση επισήμανσης (countermark) των 8 reales, καθώς μετά την αποτυχημένη Γαλλική εισβολή στην Ουαλία, το 1797, προκλήθηκε οικονομικό χάος στην Αγγλία, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν όλα τα χρυσά και ασημένια νομίσματα από την αγορά. Έτσι, η τράπεζα της Αγγλίας άρχισε να επισημαίνει ξένα νομίσματα – κυρίως Ισπανικά – που είχε στην κατοχή της. Η κατάσταση εξομαλύνθηκε μόνο μετά τη μάχη του Βατερλό.
 
Το real ελεύθερα κυκλοφορούσε σε όλα τα μέρη του πλανήτη και ήταν το κυρίαρχο νόμισμα σχεδόν σε ολόκληρο τον πολιτισμένο κόσμο από τα τέλη του 15ου αιώνα μέχρι τον 19ο αιώνα.

Μπορεί να σας κούρασα λιγάκι με τον όγκο των πληροφοριών, αλλά νομίζω πως πήρατε μια ολοκληρωμένη εικόνα για την πορεία αυτό του – παγκόσμιου – νομίσματος.

Θα ήθελα να ακούσω με χαρά τυχών σχόλια, παρατηρήσεις, επισημάνσεις και πληροφορίες που έχετε.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #377 στις: Οκτώβριος 25, 2019, 11:27:07 μμ »

Η παράγραφος αυτή, για άγνωστο λόγο, δεν φαίνεται ολόκληρη. Την επαναλαμβάνω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Καταστροφικές οικονομικές αποφάσεις τον 16ο αιώνα οδήγησαν την Ισπανία σε σοβαρή έλλειψη προϊόντων αλλά, ταυτόχρονα, και σε μεγάλη εισροή χρήματος (ασημένιων 8 reales) από τα πλούσια ορυχεία της Λατινικής Αμερικής. Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι ιδιαίτερα η Ολλανδία, η Γαλλία και η Αγγλία, έσπευσαν να πουλήσουν τα προϊόντα τους στην Ισπανική αγορά, καθώς αυτοί είχαν μεν προϊόντα, αλλά δεν είχαν χρήματα, αφού υπήρχε έλλειψη ασημιού στην Ευρώπη. Οι χώρες αυτές, λόγω της σταθερής αξίας του real, απέφευγαν να τα λειώνουν ή να τα χρησιμοποιούν για άλλους μη χρηματικούς σκοπούς.  Έτσι μεγάλες ποσότητες από reales βρέθηκαν στο Ευρωπαϊκό εμπόριο, και από εκεί, μέσω των εμπορικών δρόμων, σε εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Μόλις το real άρχισε να εξαπλώνεται, έγινε σχεδόν ανεξάρτητο από την Ισπανία λόγω της ισχυρής διεθνούς ζήτησης για αυτό (όπως γίνεται τις τελευταίες δεκαετίες με το δολάριο).
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
Διηνέκης
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1044

Άρχε σεαυτού


Προφίλ
« Απάντηση #378 στις: Οκτώβριος 26, 2019, 11:18:30 πμ »

Στέλιο,σε ευχαριστούμε φίλε....κάθε άρθρο σου είναι πραγματικός θησαυρός γνώσης...
Καταγράφηκε
sksnpl
Χάλκινο μέλος
***
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 408

Θάνος


Προφίλ
« Απάντηση #379 στις: Οκτώβριος 26, 2019, 01:44:49 μμ »

Λεπτομερέστατη ανάλυση..
Όντως το νόμισμα αυτό ήταν πολυ σημαντικό για τον τότε κόσμο..
Άλλωστε και η πρώτη Δραχμή του Όθωνα, όπως και ο Φοίνικας παλαιότερα, συνδέθηκε αρχικά με το ισπανικό δίστηλο, του οποίου αποτελούσε το 1/6..
Καταγράφηκε
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #380 στις: Οκτώβριος 26, 2019, 03:52:42 μμ »

Σας ευχαριστώ φίλοι μου για τα καλά σας λόγια.
Πράγματι, η δραχμή είχε ως σημείο αναφοράς το Ισπανικό ρεάλι.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
cat
Διαχειριστής
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 2745



Προφίλ
« Απάντηση #381 στις: Οκτώβριος 28, 2019, 01:01:41 μμ »

Τα ριαλια μονα κ διπλα λοιπον. Χμμμμ αλλο ενα νομισμα που συνεβαλε στην παγκοσμιοποιηση. Μπραβο Στελιο. Ισως θαπρεπε να εχω απο ενα απο αυτα. Σαρκασμός Σαρκασμός
Καταγράφηκε

VENCEREMOS
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #382 στις: Οκτώβριος 29, 2019, 01:05:05 πμ »

Είναι υπέροχα νομίσματα Δημήτρη. Και μην ξεχνάς πως έχουν όχι ένα - αλλά δύο λιοντάρια επάνω τους!  Μεγάλο χαμόγελο
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #383 στις: Οκτώβριος 30, 2019, 01:06:03 πμ »

Να συμπληρώσω μερικές ακόμη πληροφορίες που αφορούν αυτή τη φορά τον Ελλαδικό χώρο και τη σχέση του με το Ισπανικό νόμισμα:

Το νόμισμα των 8 reales είναι γνωστό στην Ελλάδα και ως δίστηλο επειδή απεικονίζει τις δύο στήλες του Ηρακλή (Γιβραλτάρ). Ήταν το κύριο μέσο εμπορικών συναλλαγών κατά την Ελληνική επανάσταση. Ο Τρικούπης, στο έργο του ‘Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης’ αναφέρει πως όταν η Ύδρα επαναστάτησε, ο αρχηγός των επαναστατών Αντώνης Οικονόμου…

«…στήριξε όλες του τις ελπίδες στο λαό τον οποίο συγκέντρωσε πάλι ένοπλο και απαίτησε από τους προκρίτους να μοιράσουν την ίδια μέρα τα χρήματα που είχαν κρυμμένα στα σπίτια τους. Οι προεστοί έστειλαν αμέσως πολλά, αλλά οι οπλοφόροι φώναζαν ‘δε μας φτάνουν’ κουνώντας απειλητικά τα σπαθιά τους, ‘θέλομεν και άλλα’. Οι πρόκριτοι έστειλαν κι άλλα, κι άλλα, μέχρι που συγκεντρώθηκαν 130 χιλιάδες δίστηλα μέσα σε τρεις ημέρες. Τότε ηρέμησε το πλήθος και άρχισε να επευφημεί τους καλούς και γενναίους προκρίτους».

Το ότι τα κολωνάτα ήταν το επίσημο προεπαναστατικό νόμισμα της Ελληνικής προεπαναστατικής ναυτιλίας φαίνεται και από την περιγραφή του Τρικούπη σχετικά με τον τρόπο που μοιράζονταν τα κέρδη οι Έλληνες ναυτικοί. Γράφει λοιπόν:

«Τα κέρδη μοιράζονταν με τον εξής τρόπο: Αφαιρούσαν καταρχήν τα κεφάλαια, τον τόκο, τα τρόφιμα και τις υπόλοιπες δαπάνες. Ύστερα αφαιρούσαν τον δημοτικό φόρο και 1% υπέρ του μοναστηριού τους. Ύστερα χώριζαν ίσα μερίδια για όλους τους ναύτες, χωρίς διάκριση ηλικίας, βαθμού ή ικανότητας. Άλλα τόσα μερίδια ανήκαν στο πλοίο και δέκα ακόμα δίνονταν στον πλοίαρχο για να τα μοιράσει κατά την κρίση του στα ικανότερα και εργατικότερα μέλη του πληρώματος. Τα κεφάλαια δεν μετείχαν στις ζημιές του πλοίου και αντιστρόφως. Η διανομή γινόταν με τον τρόπο που αναφέραμε, όταν το μερίδιο του ναύτη ήταν τουλάχιστον είκοσι δίστηλα.»


Η σημασία του Ισπανικού κολωνάτου φαίνεται και από εδώ: Σε µία πρόσφατη δημοσίευση από τον π. Μάρκο Γ. Φώσκολο αρχειακού υλικού νοταριακών εγγράφων (=Δικαιοπρακτικά έγγραφα, αντίστοιχα με τα σημερινά συμβολαιογραφικά έγγραφα) της Τήνου, μας δίνονται πληροφορίες για την κυκλοφορία νομισμάτων στο νησί την περίοδο 1710-1713, δηλαδή λίγο πριν το τέλος της κυριαρχίας των Βενετών και την κατάληψη της Τήνου από τους Οθωμανούς το 1715. Τα έγγραφα αναφέρουν τις νομισματικές ισοτιμίες και τα κυρίαρχα νομίσματα που κυκλοφορούσαν στο νησί.

Αναφέρονται στα εξής νομίσματα: zecchini, Moresini, Osolotte ή Isolotte, άσπρα και penese. Ταυτόχρονα η αναφορά των νομισμάτων γίνεται σε λογιστικό (όχι πραγματικό) χρήμα που είναι τα ρεάλια. Η σειρά των νομισμάτων προσδιορίζει και το μέταλλο που παρήχθησαν, χρυσός, ασήμι, χαμηλότερης περιεκτικότητας ασημιού και τα τελευταία πιθανώς ασηµοχάλκινα ή χάλκινα.
Για την συγκεκριμένη χρονική περίοδο 1710-1713 έχουμε την ισότητα που ισχύει στις συναλλαγές:

3 Reali=1 Ζecchinο =3 leone Moresini=4,5 isolotte=150 penese.

Το γεγονός πως η αξία όλων των νομισμάτων αποτιμώνταν σε ρεάλια, δείχνει πως, τουλάχιστον από τότε, τα δίστηλα ήταν το κυρίαρχο νόμισμα συναλλαγών στον ευρύτερο χώρο της ανατολικής μεσογείου.               
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #384 στις: Ιανουάριος 23, 2020, 01:27:59 πμ »

Φίλοι μου συλλέκτες σήμερα θα σας παρουσιάσω ένα όμορφο τάληρο της συλλογής μου του Φρειδερίκου Αύγουστου Ι/ΙΙΙ του Δουκάτου της Σαξονίας.

Ας δούμε πρώτα την περιγραφή του νομίσματος:

Εμπρός:
Προτομή του Φρειδερίκου κοιτάζοντας δεξιά.
Επιγραφή:   FRID[ERICUS]:AUGUST[US]: D[EI]:G[RATIA]:DUX.SAX[ONIAE]:ELECTOR
Μετάφραση: Φρειδερίκος Αύγουστος Ελέω Θεού Δούκας της Σαξονίας Εκλέκτορας

Πίσω:
Το οικόσημο της Σαξονίας.
X. EINE  MARCK F.[EINE]   1772  E.D.C.
Το X (= 10 στα Λατινικά), σημαίνει πως το νόμισμα είναι ένα Conventionstaler που περιέχει 1/10ο του μάρκου της Κολωνίας σε ασήμι.[1]  

Ας δούμε τώρα και τα χαρακτηριστικά του νομίσματος:

Αξία: 1 thaler
Βάρος: 27,87 gr.
Διάμετρος: 41 mm
Βιβλιογραφία: Dav#2690, KM#993.1
Ασήμι: 0.833
Χρονιές κοπής: 1769-1790
Τιράζ:  Δεν αναφέρεται
Νομισματοκοπείο: Δρέσδη
Αρχηγός νομισματοκοπείου: Ernst Diedrich Croll (E.D.C.) [2]
Προσανατολισμός:  ↑↑


Ο Φρειδερίκος Αύγουστος υπήρξε ικανότατος ηγέτης και κυβέρνησε με σύνεση τη χώρα του. Υπήρξε από τους πρωταγωνιστές μιας εποχής που άλλαξε ριζικά το χάρτη της Ευρώπης μετά από αιώνες.  Έκανε όμως ένα τραγικό λάθος που παρά λίγο να του στοιχήσει -όχι μόνο το θρόνο του- αλλά και την ίδια την ύπαρξη της Σαξονίας ως κράτος. Ποιο είναι αυτό το λάθος; Πήρε το μέρος των ηττημένων στους Ναπολεόντιους πολέμους. Διαβάστε παρακάτω πως λειτουργούσαν τότε (αλλά και τώρα) τα παρασκήνια της διεθνούς διπλωματίας και πως οι τύχες των λαών παίζονταν στα ζάρια.

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος I (1750 - 1827) από τον οίκο των Wettin, υπήρξε o 25ος (και τελευταίος) Εκλέκτορας της Σαξονίας από το 1763 ως το 1806 (ως Φρειδερίκος Αύγουστος III) και ως ο πρώτος βασιλιάς της Σαξονίας από το 1806 έως το 1827 (ως Φρειδερίκος Αύγουστος Ι). Έφερε επίσης τον τίτλο του Δούκα της Βαρσοβίας από το 1807 έως το 1813.

Καθ 'όλη τη διάρκεια της πολιτικής καριέρας του, ο Φρειδερίκος Αύγουστος προσπάθησε να αποκαταστήσει και να αναδημιουργήσει το Πολωνικό κράτος που είχε διαλυθεί μετά τον τελικό διαμελισμό της Πολωνίας το 1795, ωστόσο δεν το κατάφερε -  και γι' αυτό κατηγορούσε τον εαυτό του για το υπόλοιπο της ζωής του. Παρ' όλα αυτά, οι προσπάθειές του για την επανασύσταση ενός ανεξάρτητου Πολωνικού κράτους τον έκαναν πολύ αγαπητό στον Πολωνικό λαό.

Ο Φρειδερίκος Αύγουστος ορίστηκε διάδοχος του Πολωνικού θρόνου, αφού το Πολωνικό σύνταγμα όριζε τον επικεφαλής του Βασιλικού Οίκου της Σαξονίας ως τον διάδοχο του θρόνου. Παρ’ όλα αυτά ο Φρειδερίκος αρνήθηκε να δεχτεί το στέμμα μετά το θάνατο του βασιλιά της Πολωνίας Stanislaw το 1798, επειδή φοβόταν να εμπλακεί σε διαμάχες με την Αυστρία, τη Πρωσία και τη Ρωσία, οι οποίες είχαν αρχίσει να διαιρούν την Πολωνία το 1772.  Στην πραγματικότητα, ο πλήρες διαχωρισμός της Πολωνίας μεταξύ των γειτονικών δυνάμεων της Αυστρίας, της Πρωσίας και της Ρωσίας είχε ήδη γίνει το 1795.

Τον Αύγουστο του 1791 ο Φρειδερίκος διοργάνωσε συνάντηση με τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (μέλος της οποίας ήταν και η Σαξονία) Λεοπόλδο ΙΙ και τον βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο ΙΙ στο Κάστρο του Pillnitz που προοριζόταν εν μέρει να προσφέρει υποστήριξη στη γαλλική μοναρχία ενόψει της επαναστατικής αναταραχής στη Γαλλία. Η διακήρυξη του Pillnitz [3] προειδοποίησε για τη δυνατότητα στρατιωτικής δράσης κατά της Γαλλικής επαναστατικής κυβέρνησης, δίνοντας έτσι αφορμή στη Γαλλία να κηρύξει πόλεμο στην Αυστρία τον Απρίλιο του 1792. Ο ίδιος ο Φρειδερίκος όμως δεν υπέγραψε τη Διακήρυξη.

Η Σαξονία δεν ήθελε να συμμετάσχει σε μια αμυντική συμμαχία κατά της Γαλλίας που διαμορφώθηκε μεταξύ Αυστρίας και Πρωσίας. Παρ' όλα αυτά, υποχρεώθηκε συμμετάσχει. Υπήρξε μεγάλη ανησυχία στη Σαξονία τον Απρίλιο του 1795, όταν η Πρωσία συνήψε ξαφνικά μια ξεχωριστή ειρήνη με τη Γαλλία, προκειμένου να μην έχει άλλα εμπόδια στην κατάτμηση της Πολωνίας. Έτσι, η Σαξονία αποσύρθηκε από το συνασπισμό ενάντια στη Γαλλία τον Αύγουστο του 1796, και αφού η Γαλλία είχε εισβάλλει ανατολικά (στα Γερμανικά εδάφη) και συμφωνήθηκαν οι προϋποθέσεις για τη σύναψη ξεχωριστής ειρήνης με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

Ο Φρειδερίκος δεν συμμετείχε στη δημιουργία της Συνομοσπονδίας του Ρήνου, η οποία οδήγησε στην τελική διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Όσον αφορά την Πρωσική ιδέα μιας βορειο-γερμανικής αυτοκρατορίας (στην οποία -φυσικά- θα δέσποζε η Πρωσία), μέσα στην οποία η Σαξονία θα ανυψώνονταν σε βασίλειο, φάνηκε σκεπτικός. Ωστόσο, όταν ο Ναπολέοντας εισέβαλλε μέχρι τη Θουριγγία μετά το Σεπτέμβριο του 1806, ο Φρειδερίκος -μπροστά στον Γαλλικό κίνδυνο- συντάχθηκε με την Πρωσία. Στις μάχες της Ιένα - Auerstedt το 1806 τα στρατεύματα της Πρωσίας-Σαξονίας υπέστησαν μια συντριπτική ήττα, η Πρωσία τον εγκατέλειψε, αναγκάζοντας τον Φρειδερίκο να υπογράψει ειρήνη, προκειμένου να αποφύγει την Γαλλική κατοχή, παραχωρώντας εδάφη αλλά και εξυψώνοντας (ως αντάλλαγμα) τη Σαξονία σε βασίλειο.

Ο Φρειδερίκος ανακηρύχθηκε βασιλιάς της Σαξονίας και, με τη συνθήκη του Tilsit [4] ονομάστηκε επίσης δούκας της Βαρσοβίας. Αν και είχε απορρίψει την προσφορά του βασιλείου της Πολωνίας το 1795, δεν μπορούσε να αρνηθεί έναν Πολωνικό τίτλο για δεύτερη φορά.

Συνολικά, το Δουκάτο της Βαρσοβίας είχε αρχική έκταση περίπου 104.000 km², με πληθυσμό περίπου 2.600.000 κατοίκων, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων ήταν Πολωνοί. Το 1812 ο Φρειδερίκος επικύρωσε μια διακήρυξη του Πολωνικού Κοινοβουλίου που αποκατέστησε το Βασίλειο της Πολωνίας. Ο Ναπολέων διαμαρτυρήθηκε ενάντια σε αυτή την ενέργεια.

Κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Γερμανικής Εκστρατείας» του Ναπολέοντα, το 1813, η Σαξονία βρέθηκε πολύ δύσκολη κατάσταση. Η χώρα ήταν ακόμα ουσιαστικά υπό την κατοχή της Γαλλίας και ταυτόχρονα έγινε η κεντρική αρένα του πολέμου. Το φθινόπωρο του 1813 στην αρχή της μάχης της Λειψίας (Battle of Nations) [5], ο τοπικός πληθυσμός της Σαξονίας, περίπου 2 εκατομμύρια, είδε σχεδόν ένα εκατομμύριο στρατιώτες να φτάσουν στο έδαφός του. Ο Ναπολέοντας απείλησε ανοιχτά να θεωρήσει τη Σαξονία ως εχθρική επικράτεια και να την μεταχειριστεί αναλόγως, εάν ο Φρειδερίκος Αύγουστος άλλαζε πλευρά.  Έτσι, τα περιθώρια ελιγμών του Φρειδερίκου ήταν πολύ περιορισμένα.
 
Σ’ αυτή τη δύσκολη κατάσταση, ο βασιλιάς προσπάθησε να συμμαχήσει με το συνασπισμό Πρωσίας-Ρωσίας, κρυφά από το Ναπολέοντα. Καθώς η Σαξονία ήταν στο επίκεντρο των πολεμικών επιχειρήσεων, ο Φρειδερίκος μετακινήθηκε νότια για να αποφύγει την επαφή με τους Γάλλους. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν άσχημα για τον Φρειδερίκο, αφού η Γαλλία νίκησε τους αντιπάλους της και, έχοντας μάθει για την κρυφή συμφωνία με τους ηττημένους, ο Ναπολέοντας διέταξε τον Φρειδερίκο να παρουσιαστεί μπροστά του.  Ο Φρειδερίκος, μη έχοντας άλλη επιλογή αποφάσισε να συμμορφωθεί με το τελεσίγραφο.

Η χώρα του όμως συνέχισε να δεινοπαθεί, καθώς ο Ναπολέων, θυμωμένος από την σχεδόν αλλαγή στρατοπέδου του βασιλιά, απαίτησε όλους τους πόρους του κρατιδίου και όλο το διαθέσιμο στρατό του για τη συνέχιση του πολέμου. Η Σαξονία έγινε η κύρια αρένα του πολέμου και η Δρέσδη η έδρα του Γαλλικού στρατού. Εν τω μεταξύ, η Αυστρία ολοκλήρωσε τη συμμαχία της με τη Πρωσία και τη Ρωσία, υποχρεώνοντας τους Γάλλους σε οπισθοχώρηση. Αλλά και πάλι ο Φρειδερίκος αποφάσισε να παραμείνει στο πλευρό των Γάλλων, καθώς ήταν καχύποπτος προς τους Πρώσους οι οποίοι τον είχαν εγκαταλείψει το 1806.  Κατά τη Μάχη της Λειψίας (Μάχη των Εθνών), στην οποία οι Γάλλοι ηττήθηκαν, τόσο τα Σαξονικά όσο και τα Πολωνικά στρατεύματα πολέμησαν από την πλευρά του Ναπολέοντα.  

Στις συζητήσεις του Συνεδρίου της Βιέννης το 1814 και το 1815, η θέση του Φρειδερίκου Αύγουστου ήταν καταδικασμένη από τη δύσκολη γεωγραφική θέση της χώρας του ανάμεσα σε δυνάμεις της εποχής, τις μεταβαλλόμενες ισορροπίες του πολέμου, την έλλειψη βοήθειας από την Αυστρία και τη δική του διστακτική στάση. Η Πρωσο-ρωσική συμμαχία δεν ήθελε ποτέ τη Σαξονία στην αντι-Ναπολέοντια συμμαχία. Γιατί; Η Πρωσία ποτέ δεν έβλεπε με καλό μάτι τη Σαξονία. Προσέξτε τώρα: Ακόμη και πριν η Πρωσία κηρύξει τον πόλεμο στη Γαλλία στις 17 Μαρτίου 1813, είχε ήδη συνάψει συμμαχία με τη Ρωσία εις βάρος της Σαξονίας και της Πολωνίας στο Kalisz στις 22 Φεβρουαρίου: το Δουκάτο της Πολωνίας θα πήγαινε κατά κύριο λόγο στη Ρωσία, ενώ σε αντάλλαγμα η Πρωσία θα προσαρτούσε τη Σαξονία. Η όρεξη της Πρωσίας για την οικονομικά και πολιτισμικά πιο ανεπτυγμένη Σαξονία είχε τις ρίζες της στο παλιό όνειρο της προσάρτησης που ο Φρειδερίκος Β΄ της Πρωσίας είχε παρουσιάσει το 1752 και είχε ήδη προσπαθήσει να κάνει πράξη κατά τον Επταετή Πόλεμο [6], χωρίς όμως αποτέλεσμα (βλέπετε με τι κυνικό τρόπο οι μεγάλοι αποφασίζουν για τις τύχες των λαών?).

Μετά τη Μάχη της Λειψίας (στην οποία ηττήθηκε ο Ναπολέοντας), η Πρωσο-ρωσική συμμαχία δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για συμμαχία με τη Σαξονία ενάντια στον Ναπολέοντα, παρ’ όλο που ο Φρειδερίκος Αύγουστος προσφέρθηκε να συμμαχήσει μαζί τους. Αντίθετα, ο Φρειδερίκος μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στο Friedrichsfelde κοντά στο Βερολίνο και τέθηκε υπό Ρωσική-πρωσική κράτηση στο όνομα μιας «Γενικής Κυβέρνησης των Υψηλών Συμμαχικών Δυνάμεων».

Σε αντίθεση με τους αντιπροσώπους της Γαλλίας, οι Πρώσοι και οι Ρώσσοι αρνήθηκαν στον Φρειδερίκο Αύγουστο τη συμμετοχή του στο συνέδριο της Βιέννης ως τιμωρία για τον υποτιθέμενο ρόλο του ως σύμμαχο του Ναπολέοντα. Αυτό βέβαια ήταν η δικαιολογία, γιατί ο πραγματικός λόγος ήταν η πρόθεση της Πρωσίας και της Ρωσίας να ολοκληρώσουν τα σχέδια προσάρτησης της Σαξονίας που συμφωνήθηκαν στο Kalisz. Τελικά τη Σαξονία έσωσε το γεγονός ότι η Αυστρία και η Γαλλία δεν ήθελαν -με την προσάρτηση της Σαξονίας- να δυναμώσει υπέρμετρα η Πρωσία. Επειδή λοιπόν το ζήτημα της Σαξονίας απειλούσε να διαλύσει το Συνέδριο, οι σύμμαχοι συμφώνησαν τελικά να διαιρέσουν τη Σαξονία (7 Ιανουαρίου 1815) με τη διαμεσολάβηση του Τσάρου. Τελικά, και αφού ο Φρειδερίκος προσπάθησε όσο μπορούσε να καθυστερήσει το μοιραίο, με την υπογραφή της συνθήκης στις 21 Μαΐου 1815, το 57% του εδάφους της Σαξονίας και το 42% του πληθυσμού της προσαρτήθηκε στην Πρωσία.

Ιστορικοί τόποι και οι περιοχές που ανήκαν στη Σαξονία για εκατοντάδες χρόνια πέρασαν σε ξένη κυριαρχία όπως το Wittenberg, η παλιά πρωτεύουσα του κρατιδίου των Εκλεκτόρων της Σαξονίας κατά τη διάρκεια της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και έδρα του Εθνικού Πανεπιστημίου που έγινε γνωστό από τους Μαρτίνο Λούθηρο και Μελάγχθων και η ιστορική πόλη Torgau. Η Κάτω Λουσατία, η οποία, όπως και η Άνω Λουσατία, είχε διατηρήσει τη συνταγματική της αυτονομία υπό τη Σαξονική κυριαρχία, ενσωματώθηκε στην επαρχία του Βρανδεμβούργου και έπαψε να υπάρχει ως κράτος. Η Άνω Λουσατία χωρίστηκε αυθαίρετα: η περιοχή που προοριζόταν για τη Πρωσία, συμπεριλαμβανομένου του Görlitz, προστέθηκε στην επαρχία της Σιλεσίας, χάνοντας επίσης τη συνταγματική τους αυτονομία.

Στις 22 Μαΐου 1815 ο Φρειδερίκος Αύγουστος παραιτήθηκε του αξιώματος του Δούκα της Βαρσοβίας, του οποίου (Δουκάτου) η επικράτεια προσαρτήθηκε κυρίως στη Ρωσία, αλλά και εν μέρει στη Πρωσία και την Αυστρία. Στην περιοχή που προσαρτήθηκε στη Ρωσία, δημιουργήθηκε το Βασίλειο της Πολωνίας που ενώθηκε κληρονομικά με τους Τσάρους. Η παλιά βασιλική πόλη της Κρακοβίας δεν ανήκε πλέον στο νέο βασίλειο και έγινε ξεχωριστή δημοκρατία. Η εσωτερική αυτονομία που απολάμβανε αρχικά καταργήθηκε το 1831 μετά την Πολωνική εξέγερση.

Όταν ο Φρειδερίκος επέστρεψε στη Σαξονία τον Ιούλιο του 1815, ο πληθυσμός τον υποδέχθηκε με μεγάλο ενθουσιασμό. Πολλές εκδηλώσεις αφοσίωσης πραγματοποιήθηκαν και από τις περιοχές που προσαρτήθηκαν στην Πρωσία, καθώς οι ντόπιοι ήταν εχθρικοί προς τους Πρώσους. Δημιούργησαν μάλιστα και τον όρο «υποχρεωτικός Πρώσος» για να ονομάσουν τους εαυτούς τους.  Στη Λιέγη, όπου βρίσκονταν τα περισσότερα από τα στρατεύματα του Σαξονικού Στρατού υπήρξε εξέγερση στα τέλη Απριλίου του 1815. Οι Πρώσοι στην αρχή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη και επέβαλαν την τάξη μόνο όταν κατέφθασαν ενισχύσεις.

Η κοινή γνώμη στη Σαξονία βρισκόταν ανοιχτά στο πλευρό του Φρειδερίκου Αυγούστου κατά την επιστροφή του. Παντού υπήρχε η διάχυτη αίσθηση ότι οι Πρωσικές πολιτικές ήταν πολύ αδίστακτες τόσο κατά της χώρας όσο και του βασιλιά. Άλλωστε αυτό φάνηκε στην μοιρασιά των εδαφών μετά το τέλος του πολέμου.

Τα τελευταία δώδεκα χρόνια της κυβέρνησης του Φρειδερίκου Αυγούστου πέρασαν σε γενικές γραμμές ήσυχα. Μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, ο Φρειδερίκος έγινε πιο συντηρητικός, χωρίς να προβεί σε ουσιαστικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις στο κράτος του, παρ’ όλο που υπήρχε ισχυρό ρεύμα αλλαγής του πολιτικού συστήματος και ενίσχυσης της δημοκρατίας.

Παρ’ όλα αυτά παρέμεινε εξαιρετικά δημοφιλής, αν και γέρος (κυβέρνησε τη Σαξονία για 64 χρόνια). Ο λαός τον προσφωνούσε «ο δίκαιος». Θάφτηκε στον Ρωμαιοκαθολικό Καθεδρικό ναό της Δρέσδης.

Και λίγα λόγια για την προσωπική του ζωή: Παντρεύτηκε στις 17 Ιανουαρίου 1769 στο Manheim μέσω αντιπροσώπου, και ξανά στην Δρέσδη στις 29 Ιανουαρίου (αυτοπροσώπως) την αδερφή του βασιλιά της Βαυαρίας Μαξιμιλιανού Ιωσήφ Α΄, Αμαλία. Απέκτησαν 4 παιδιά, όμως μόνο μία κόρη επέζησε (η οποία πέθανε στα 80). Χωρίς άρρενα διάδοχο, στο θρόνο, μετά το θάνατό του, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδερφός του Anton.

Επίσης απέκτησε και μια πανέξυπνη κόρη από εξωσυζυγική σχέση με την κόρη ενός πλούσιου Εβραίου της Δρέσδης.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #385 στις: Ιανουάριος 23, 2020, 01:29:31 πμ »

Συνέχεια...

[1]
Το Μάρκο της Κολωνίας ήταν μια μονάδα βάρους ισοδύναμη με 233.856 γραμμάρια (περίπου 3.609 grains). Χρησιμοποιήθηκε ως μονάδα βάσης για μια σειρά νομισματικών προτύπων, συμπεριλαμβανομένου του νομισματικού συστήματος Lübeck, το οποίο ήταν σημαντικό στη βόρεια Ευρώπη κατά τα τέλη του μεσαίωνα και τα συστήματα νομισματοκοπίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το σημαντικότερο είναι το Conventionsthaler, το οποίο αντιστοιχούσε στο ένα δέκατο του Μάρκου της Κολωνίας. Το μάρκο ορίστηκε ως μισό Pfund (λίβρα) με 16 Unze (ουγγιές) του Pfund. Το Unze υποδιαιρέθηκε σε 2 Lot, 8 Quentchen, 32 Pfennig ή 36 Gran, με το Gran ίσο με 0.812 γραμμάρια.

[2]
E. D. C. = ERNST DIETRICH CROLL. Γεννήθηκε το 1715 στην πόλη Durlach και πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου του 1778 στη Δρέσδη της Σαξονίας. Υπήρξε αρχηγός στα εξής νομισματοκοπεία:
1749-1752: Αρχηγός νομισματοκοπείου στην Weilburg,
1753-1763: Αρχηγός νομισματοκοπείου στη Λειψία και
1764-1778: Αρχηγός νομισματοκοπείου στη Δρέσδη.
Κατά τη διάρκεια της εργασίας του στο νομισματοκοπείο της Δρέσδης (1764-1778), χρησιμοποίησε, εκτός από τα αρχικά E.D.C., και τα αρχικά E.C. και C.

[3]
Η διακήρυξη του Pillnitz, έγινε στις 27 Αυγούστου 1791 στο Κάστρο Pillnitz κοντά στη Δρέσδη (Σαξονία) από τον Frederick William II της Πρωσίας και Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (των Αψβούργων) Λεοπόλδο II ο οποίος ήταν αδελφός της Μαρίας Αντουανέττας.  Δήλωνε την κοινή υποστήριξη των κρατών τους στον βασιλιά Λουδοβίκο XVI της Γαλλίας (ο οποίος -μαζί με την οικογένειά του- κρατούνταν υπό περιορισμό), και κατά της Γαλλικής Επανάστασης.

Καλούσε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να παρέμβουν αν ο Λουδοβίκος απειλούνταν και προειδοποιούσε τους Γάλλους επαναστάτες να επιτρέψουν την επανάκτηση της εξουσίας του. Η δήλωση ανέφερε ότι η Αυστρία θα πολεμήσει αν και μόνο εάν όλες οι άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις κήρυτταν επίσης τον πόλεμο στη Γαλλία. Ο Λεοπόλδος επέλεξε αυτή τη διατύπωση για να μην αναγκαστεί να πάει στον πόλεμο, καθώς 1) ήξερε ότι ο βρετανός πρωθυπουργός, William Pitt, δεν υποστήριξε τον πόλεμο με τη Γαλλία και 2) για να ικανοποιήσει τους Γάλλους ευγενείς που είχαν καταφύγει στη χώρα του και ζητούσαν ξένη παρέμβαση στην πατρίδα τους.

Η Διακήρυξη έφερε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα, καθώς η εθνική συνέλευση της Γαλλίας ερμήνευσε τη Διακήρυξη ως ετοιμασία κήρυξης πολέμου από τον Λεοπόλδο.  Ριζοσπάστες Γάλλοι που ζητούσαν πόλεμο, χρησιμοποίησαν ως πρόσχημα τη Διακήρυξη για να κερδίσουν επιρροή, καταφέρνοντας τελικά να κηρύξει η Γαλλία τον πόλεμο στις 20 Απριλίου 1792 κατά της Αυστρίας, αρχίζοντας τους Γαλλικούς Επαναστατικούς Πολέμους.

[4]
Με την ονομασία Συνθήκη του Τιλσίτ, ή ορθότερα στον πληθυντικό, Συνθήκες του Τιλσίτ φέρονται οι δύο ιστορικές διμερείς συνθήκες ειρήνης που συνομολογήθηκαν, μετά τη σύναψη ανακωχής (22 Ιουνίου του 1807), μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας, που αποδέχθηκε και η Πρωσία, στην παρόχθια πόλη Τιλσίτ (Σοβιέτσκ), της Πρωσίας, παρά τον ποταμό Νέμαν, τον Ιούλιο του 1807, με χρονική διαφορά μεταξύ τους δύο ημέρες.

Οι συνθήκες αυτές, ως άμεση εξέλιξη μετά τη νικηφόρα για τους Γάλλους μάχη του Φρίντλαντ, κατά την πρωσική εκστρατεία των ναπολεόντειων πολέμων, χαρακτηρίστηκαν από τους ιστορικούς ως το αποκορύφωμα της δόξας του Μεγάλου Ναπολέοντα.

[5]
Η Μάχη της Λειψίας γνωστή και ως η Μάχη των Εθνών, διεξήχθη στη Λειψία, στο Βασίλειο της Σαξονίας, στις 16-19 Οκτωβρίου 1813. Η Μάχη της Λειψίας ήταν η πιο σημαντική μάχη των Ναπολεόντειων Πολέμων, στην οποία ο Ναπολέων Α΄ της Γαλλίας ηττήθηκε από τους συμμαχικούς στρατούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, της Αυστριακής Αυτοκρατορίας, του Βασιλείου της Πρωσίας και του Βασιλείου της Σουηδίας.

Ο στρατός του Ναπολέοντα είχε Πολωνούς και Ιταλούς στρατιώτες, καθώς και Γερμανούς (κυρίως από τη Σαξονία και τη Βυρτεμβέργη). Η μάχη ήταν το αποκορύφωμα της λεγόμενης «Γερμανικής εκστρατείας» του Ναπολέοντα το 1813 και πήραν μέρος 600,000 στρατιώτες, 2,200 κανόνια, 200,000 φορτία πυρομαχικών και 127,000 νεκρούς και τραυματίες. Υπήρξε η μεγαλύτερη μάχη στην Ευρώπη πριν τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην πρώτη μέρα της μάχης, 16 Οκτωβρίου 1813, ο Ναπολέων αμυνόταν επιτυχώς αλλά, λόγω της πίεσης των Συμμάχων από τα άκρα, αναγκάστηκε να υποχωρήσει στη Λειψία στις 18 Οκτωβρίου. Στις 19 Οκτωβρίου, έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες, υποχώρησε στη Γαλλία.

Η μάχη της Λειψίας υπήρξε πολύ σημαντική μιας και, μετά από αυτή την ήττα, στον Ναπολέοντα απέμεινε μόνο η Γαλλία. Το 1814 άρχισε η επίθεση κατά της Γαλλίας, λόγω της οποίας ο Ναπολέων έχασε τον θρόνο του και εξορίστηκε στη νήσο Έλβα.

[6]
Διαβάστε επίσης τι έχω γράψει σε παλαιότερη παρουσίαση νομίσματος για τον Επταετή Πόλεμο:

«Ο Επταετής Πόλεμος έλαβε χώρα μεταξύ των ετών 1755 και 1764. Σε αυτόν ενεπλάκησαν όλες οι υπερδυνάμεις της Εποχής με εξαίρεση την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και επηρέασε την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, τη Δυτική Αφρική, την Ινδία και τις Φιλιππίνες. Θεωρούμενος πρελούδιο των Παγκοσμίων Πολέμων αλλά και ο σημαντικότερος ευρωπαϊκός πόλεμος από τον Τριακονταετή του 17ου αιώνα (σας έχω γράψει γι' αυτόν σε προηγούμενη παρουσίαση νομίσματος), χώρισε για άλλη μία φορά την Ευρώπη σε δύο αντιμαχόμενους συνασπισμούς κρατών, υπό την καθοδήγηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τη μία και της Γαλλίας από την άλλη πλευρά. Για πρώτη φορά η Γαλλία, προσπαθώντας να αντισταθμίσει την ολοένα αυξανόμενη ισχύ της Βρετανίας και της Πρωσίας, δημιούργησε από τη δική της πλευρά μια μεγάλη Συμμαχία. Η προσπάθεια αυτή στέφθηκε τελικά με αποτυχία καθώς η Βρετανία αναδείχθηκε η ισχυρότερη παγκοσμίως υπερδύναμη, αλλάζοντας τις ισορροπίες ισχύος στην Ευρώπη. Αρχικά, διαμάχες ξέσπασαν μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας το 1754-1756 όταν οι Βρετανοί πραγματοποίησαν επίθεση σε εδάφη που διεκδικούσε και η Γαλλία στη Βόρεια Αμερική, επιτάσσοντας εκατοντάδες γαλλικά εμπορικά πλοία. Ταυτόχρονα, η ανερχόμενη Πρωσία ανταγωνιζόταν με την Αυστρία για επικράτηση εντός κι εκτός των εδαφών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας στην Κεντρική Ευρώπη.

Καταλαβαίνοντας πως θα ξεσπούσε σύντομα πόλεμος, η Πρωσία χτύπησε απροειδοποίητα τη Σαξονία και γρήγορα την προσάρτησε. Το αποτέλεσμα αυτό προκάλεσε μεγάλες αναταράξεις στην Ευρώπη. Καθώς η Πρωσία ήταν σύμμαχος της Βρετανίας, η Αυστρία συμμάχησε με τη Γαλλία, διαβλέποντας την ευκαιρία να ανακαταλάβει τη Σιλεσία, την οποία είχε χάσει σε παλαιότερο πόλεμο. Με επιφύλαξη, ακολουθώντας αυτοκρατορικό διάταγμα, τα περισσότερα κρατίδια της Αυτοκρατορίας ακολούθησαν την Αυστρία στους σκοπούς της. Στην αγγλοπρωσική συμμαχία εντάχθηκαν μικρότερα γερμανικά κράτη. Η Σουηδία, φοβούμενη τις επεκτατικές διαθέσεις της Πρωσίας, μπήκε στον πόλεμο το 1757 για προστατέψει τις κτήσεις της στη Βαλτική, παίρνοντας θάρρος από το γεγονός ότι φαινομενικά ολόκληρη η Ευρώπη αντιμαχόταν την Πρωσία. Η Ισπανία, που δεσμευόταν από την Πακτ ντε Φαμίγ, επενέβη υπέρ της Γαλλίας και μαζί εξαπέλυσαν μια καταστροφική εισβολή στην Πορτογαλία το 1762. Η Ρωσική Αυτοκρατιορία αρχικά συνασπίστηκε με την Αυστρία, φοβούμενη τις φιλοδοξίες της Πρωσίας σε σχέση με την Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ωστόσο άλλαξε πλευρά μετά την ενθρόνιση του Τσάρου Πέτρου του Γ΄ το 1762.»

Περιμένω με χαρά τυχόν απορίες, ερωτήσεις, σχόλια, πληροφορίες, παρατηρήσεις κλπ.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
Διηνέκης
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 1044

Άρχε σεαυτού


Προφίλ
« Απάντηση #386 στις: Ιανουάριος 23, 2020, 01:06:04 μμ »

Πολύ όμορφη ανάλυση....πάντα φωτίζει τις συγκεκριμένες εποχές που καταπιάνεται και τις αναλύει διεξοδικά... ευχαριστούμε!!!
Καταγράφηκε
Tornezios
Τακτικός
**
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 219


Δεν είναι ένα κομμάτι μέταλλο, είναι η ΙΣΤΟΡΙΑ


Προφίλ
« Απάντηση #387 στις: Ιανουάριος 23, 2020, 04:40:22 μμ »

Πάντα μοναδικός στις παρουσιάσεις των νομισμάτων σου ! Χαμόγελο
Καταγράφηκε

Εκ της πυρός η πείρα...
thaler
Αργυρό μέλος
****
Αποσυνδεδεμένος Αποσυνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 793


Προφίλ
« Απάντηση #388 στις: Ιανουάριος 24, 2020, 04:28:00 μμ »

Φίλοι μου σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.
Σας δείχνω νόμισμα του ίδιου ηγεμόνα από τη συλλογή μου. Δυστυχώς είναι χαμηλού βαθμού. Πρόκειται για 2/3 του τάληρου. Το κέρμα απεικονίζει το νεανικό πορτραίτο του Φρειδερίκου.
Καταγράφηκε

Coins is history you can hold in your hands.
cat
Διαχειριστής
Χρυσό μέλος
*****
Συνδεδεμένος Συνδεδεμένος

Φύλο: Άντρας
Μηνύματα: 2745



Προφίλ
« Απάντηση #389 στις: Ιανουάριος 25, 2020, 12:32:03 πμ »

Εξαιρετικη παρουσιαση για ενα ενα πολυ ομορφο ταληρο. Μπραβο Στελιο. Ρε φιλε αυτοι οι Γερμανοι απο μικροι φαινονταν τι κουμασια ειναι Μεγάλο χαμόγελο Μεγάλο χαμόγελο Σαρκασμός
Καταγράφηκε

VENCEREMOS
Σελίδες: 1 ... 24 25 [26] 27 28 ... 31
  Εκτύπωση  
 
Μεταπήδηση σε:  


Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Theme Sus By CeeMoo