Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
Ιούνιος 02, 2020, 06:28:30 μμ
  Εμφάνιση μηνυμάτων
Σελίδες: [1] 2 3 ... 45
1  Νομίσματα / Ασημένια νομίσματα / Απ: Τάληρα της συλλογής μου στις: Μάιος 26, 2020, 06:31:19 μμ
Ευχαριστώ Δημήτρη και Μπάμπη.

Παράθεση
Με εβαλες σε σκεψεις. Μηπως να τον βαλω να μου παρουσιαζει τα γατια?   

Πρόσεχε Δημήτρη! Προβλέπω αναταραχή στην αγέλη. Θα τσακώνονται πιο να πρωτοπαρουσιαστεί.  Μεγάλο χαμόγελο Μεγάλο χαμόγελο
2  Γενική συζήτηση / Νέα μέλη - χαιρετισμός! / Απ: Χαιρετισμός στις: Μάιος 21, 2020, 09:31:29 πμ
Φίλε Γιώργο καλώς μας ήθρες στο στέκι. Εύχομαι να σε βοηθήσουμε σε ότι χρειαστείς.
3  Νομίσματα / Ασημένια νομίσματα / Απ: Τάληρα της συλλογής μου στις: Μάιος 19, 2020, 12:21:49 πμ
Ο Φρειδερίκος Δ΄ είναι ίσως πιο γνωστός για την ανοικοδόμηση και συντήρηση πολλών σημαντικών κτιρίων. Το 1842, δώρισε το θηριοτροφείο του πατέρα του στο Pfaueninsel στον νέο ζωολογικό κήπο του Βερολίνου, ο οποίος άνοιξε τις πύλες του το 1844 ως το πρώτο του είδους του στη Γερμανία. Άλλα έργα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του - συχνά με τη στενή συνεργασία του με τους αρχιτέκτονες - περιελάμβαναν το Alte Nationalgalerie (Old National Gallery) και το Μουσείο Neues στο Βερολίνο, το παλάτι Orangery στο Πότσνταμ, καθώς και την ανοικοδόμηση του κάστρου Stolzenfels στον Ρήνο και του κάστρου Hohenzollern, στις προγονικές πατρίδες της δυναστείας του.  Διευρύνει επίσης και διακοσμεί ξανά το αρχοντικό του πατέρα του στο Erdmannsdorf και τελειώνει την ανοικοδόμηση του καθεδρικού ναού της Κολωνίας.

Αν και ένθερμος συντηρητικός, δεν επιδίωξε να γίνει τυραννικός, και έτσι μείωσε τις αντιδραστικές πολιτικές που ακολούθησε ο πατέρας του, χαλαρώνοντας τη λογοκρισία του Τύπου και υποσχόμενος να θεσπίσει ένα σύνταγμα κάποια στιγμή, αλλά αρνήθηκε να δημιουργήσει μια εκλεγμένη νομοθετική συνέλευση, προτιμώντας να συνεργαστεί με τους ευγενείς μέσω «ενωμένων επιτροπών» των επαρχιακών γαιών (δηλ. οι ευγενείς κάτοχοι μεγάλων γαιών της επαρχίας). Όταν κάλεσε τελικά μια εθνική συνέλευση το 1847, δεν ήταν αντιπροσωπευτικό σώμα, αλλά μάλλον μια Ενωμένη Δίαιτα που περιελάμβανε όλες τις επαρχιακές γαίες, οι οποίες είχαν το δικαίωμα να επιβάλλουν φόρους και να λαμβάνουν δάνεια, αλλά δεν είχαν δικαίωμα να συναντώνται σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Όταν ξέσπασε επανάσταση στην Πρωσία τον Μάρτιο του 1848 [3], μέρος της ευρύτερης σειράς των επαναστάσεων του 1848, ο βασιλιάς αρχικά κινήθηκε για να την καταστείλει με τον στρατό, αλλά στις 19 Μαρτίου αποφάσισε να ανακαλέσει τα στρατεύματα και να τεθεί ο ίδιος επικεφαλής του κινήματος. Κινήθηκε πολύ έξυπνα, προφανώς γιατί θυμήθηκε τι έπαθε ο βασιλιάς της Γαλλίας κατά τη Γαλλική Επανάσταση. Έτσι, δεσμεύτηκε στη Γερμανική ενοποίηση, σχημάτισε φιλελεύθερη κυβέρνηση, συγκάλεσε εθνική συνέλευση και διέταξε τη σύνταξη συντάγματος. Μόλις, ωστόσο η θέση του έγινε πιο ασφαλής και πάλι, διέταξε γρήγορα τον στρατό να επανακτήσει το Βερολίνο και το Δεκέμβριο διέλυσε τη συνέλευση.

[3]Η εξέγερση στο Βερολίνο τον Μάρτιο του 1848 σήμανε ουσιαστικά την αρχή της λεγόμενης «επανάστασης του Μαρτίου» στην Πρωσία, η οποία υπήρξε ταυτόχρονα η αφορμή να εκδηλωθούν εμφανώς πλέον τα ενωτικά σχέδια του βασιλιά Φρειδερίκου Δ΄ της Πρωσίας.  Μέχρι τη στιγμή εκείνη, αναγνωρίζοντας το «ιστορικό» δικαίωμα του βασιλιά της Αυστρίας Φερδινάνδου στον αυτοκρατορικό θρόνο ενός ανανεωμένου Γερμανικού Reich, ο Φρειδερίκος Δ΄ είχε περιορίσει τις φιλοδοξίες του. Ωστόσο, θεωρώντας ότι η Αυστρία είχε αποδυναμωθεί λόγω των γεγονότων, αποφάσισε να προβάλει την αξίωση της Πρωσίας να ελέγξει το κίνημα της Γερμανικής ενοποίησης, εκτονώνοντας ταυτόχρονα το επαναστατικό κίνημα μέσω της εφαρμογής προσεκτικών μεταρρυθμίσεων. Είναι χαρακτηριστική η διακήρυξη του βασιλιά, καθώς σύμφωνα με αυτή, η Γερμανία έπρεπε να μετατραπεί από συνομοσπονδία κρατών σε ομοσπονδιακό κράτος, με σώμα αντιπρόσωπων, σύνταγμα και κοινή στρατιωτική οργάνωση, υπό την ηγεσία ενός ομοσπονδιακού ηγεμόνα: «γενικό δικαίωμα της Γερμανικής εθνικότητας και απόλυτη ελευθερία κινήσεων μέσα σε όλον τον κορμό της γερμανικής γενέτειρας». Μία από τις βασικές έτσι υποσχέσεις του βασιλιά στο επαναστατημένο πλήθος ήταν ότι θα παραχωρούσε Σύνταγμα.

Ωστόσο, παρέμεινε αφοσιωμένος στην ενοποίηση για ένα διάστημα, και έτσι το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης [4] του προσέφερε το στέμμα της Γερμανίας στις 3 Απριλίου 1849, το οποίο όμως αρνήθηκε (μερικά χρόνια αργότερα, ο διάδοχός του, Wilhelm I, έγινε ο πρώτος Γερμανός αυτοκράτορας (Kaiser). Η άρνηση του Βασιλιά βασίστηκε στην Ρομαντική του φιλοδοξία να αποκαταστήσει τη μεσαιωνική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που περιλαμβάνει μικρότερες, ημι-κυρίαρχες μοναρχίες υπό την περιορισμένη εξουσία ενός αυτοκράτορα των Αψβούργων. Επομένως, ο Φρειδερίκος Δ΄ θα δεχόταν το αυτοκρατορικό στέμμα μόνο μετά την εκλογή του από τους Γερμανούς πρίγκιπες, σύμφωνα με τα αρχαία έθιμα της πρώην αυτοκρατορίας. Εξέφρασε αυτό το συναίσθημα σε μια επιστολή προς την αδερφή του, την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Feodorovna της Ρωσίας, στην οποία είπε ότι το κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης είχε παραβλέψει ότι "για να δώσετε, θα πρέπει πρώτα απ' όλα να έχετε στην κατοχή σας κάτι που μπορεί να δοθεί." Στα μάτια του βασιλιά, μόνο ένα ανασυσταθέν κολλέγιο εκλεκτόρων [5] θα μπορούσε να κατέχει τέτοια εξουσία.

[4]Το Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης συνεδρίαζε από τις 18 Μαΐου 1848 ως τις 31 Μαΐου 1849 στην εκκλησία του Αγίου Παύλου στην Φρανκφούρτη. Ήταν η πρώτη βουλή που εκλέχθηκε με ελεύθερες εκλογές για ολόκληρη την τότε Γερμανία. Ήταν επίτευγμα της Γερμανικής επανάστασης στην Γερμανική Ομοσπονδία. Το Κοινοβούλιο πρότεινε επίσης μια συνταγματική μοναρχία με επικεφαλής έναν κληρονομικό αυτοκράτορα. Ο Πρώσος βασιλιάς Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ αρνήθηκε να δεχθεί το αξίωμα του αυτοκράτορα, όταν προσφέρθηκε να τον με το σκεπτικό ότι ένα τέτοιο σύνταγμα και μια τέτοια προσφορά ήταν η περικοπή των δικαιωμάτων των αρχόντων των επιμέρους γερμανικών κρατών. Κατά τον 20ο αιώνα, ωστόσο, σημαντικά στοιχεία του συντάγματος της Φραγκφούρτης έγιναν μοντέλα για το Σύνταγμα της Βαϊμάρης του 1919 και του Συντάγματος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας του 1949.

[5]Οι εκλέκτορες αποτελούσαν ένα σώμα που εξέλεγε τον Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (δηλ. τους Αψβούργους).

Οι πραγματικές αιτίες όμως ήταν πως ο Φρειδερίκος δεν δέχτηκε τελικά είναι υπόλογος στους φιλελεύθερους αστούς που κυριαρχούσαν στο Κοινοβούλιο της Φρανκφούρτης. Εάν γινόταν αυτοκράτορας, θα ήταν με τους δικούς του όρους και στηριζόμενος στις δικές του στρατιωτικές δυνάμεις. Επιπλέον, ο Φρειδερίκος δεν ήθελε να διακινδυνεύσει το ενδεχόμενο εμπλοκής σε πόλεμο με την Αυστρία. Τα άλλα μεγάλα γερμανικά κράτη απέσυραν με τη σειρά τους την υποστήριξη τους στη Φρανκφούρτη, με αποτέλεσμα η Αυστρία να κερδίσει, παροδικά έστω, τη μάχη της ηγεμονίας του χώρου. Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι μετά την κατάπνιξη της Ουγγρικής επανάστασης με τη συνδρομή της Ρωσίας, που είχε προς στιγμήν αποδυναμώσει τους Αψβούργους, η Αυστρία επανάκαμψε στη διπλωματική σκηνή με ανανεωμένες τις δυνάμεις της.

Το 1850 η Πρωσία, θεωρώντας ότι η Γερμανική Συνομοσπονδία είχε οριστικά διαλυθεί, επιχείρησε να προωθήσει τα ενωτικά της σχέδια: ο βασιλιάς της Πρωσίας, συγκάλεσε μια νέα ομόσπονδη Βουλή στην Ερφούρτη και πρότεινε νέο ομόσπονδο Σύνταγμα. Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν 28 κρατίδια. Επιθυμία, ωστόσο, της Αυστρίας ήταν η διατήρηση του status quo στην περιοχή, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί μετά το συνέδριο της Βιέννης, και η διατήρηση της θέσης της μέσα στη Γερμανική Συνομοσπονδία. Έτσι, αντίδρασή της ήταν άμεση και βίαιη, απαιτώντας υπό την απειλή των όπλων από την Πρωσία να ανακαλέσει την πρότασή της και να αποκατασταθεί η παλιά Συνομοσπονδία υπό Αυστριακή Προεδρία. Οι δύο δυνάμεις ανέβαλαν την πολεμική τους σύγκρουση, προς το παρόν, με την υποχώρηση της Πρωσίας και την συνθήκη του Olmütz, τον Νοέμβριο του 1850, γνωστή επίσης ως συνθήκη «της ταπείνωσης του Olmütz [6]». Η επιλογή από την Πρωσία της ταπεινωτικής υποχώρησης είχε να κάνει με το ότι δεν ήταν ακόμη έτοιμος ο οίκος των Hohenzollern να παραταχθεί στρατιωτικά στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων. Η Γερμανική Συνομοσπονδία παρέμεινε η κοινή κυβέρνηση της Γερμανικής Ευρώπης.

[[6] Η συνθήκη του Olmütz ήταν μια συνθήκη μεταξύ της Πρωσίας και της Αυστρίας, με ημερομηνία 29 Νοεμβρίου 1850, με την οποία η Πρωσία εγκατέλειψε την Ένωση της Ερφούρτης και αποδέχθηκε την αναβίωση της Γερμανικής Συνομοσπονδίας υπό Αυστριακή ηγεσία.
Η συνθήκη ήταν το αποτέλεσμα μιας διάσκεψης που πραγματοποιήθηκε στο Olmütz στο Αυστριακό Μαργραβιάτο της Μοραβίας (Μαργράβος =Γερμανικός τίτλος ευγενείας που αντιστοιχεί στον τίτλο του μαρκησίου) - τώρα ονομάζεται Olomouc και ανήκει στην Τσεχία. Είναι επίσης γνωστή ως «ταπείνωση του Olmütz», καθώς η συνθήκη θεωρήθηκε από πολλούς ως συνθηκολόγηση των Πρώσων στους Αυστριακούς.
Ο λόγος για την υπογραφή της συνθήκης ήταν μια σύγκρουση μεταξύ της Πρωσίας και της Αυστρίας σχετικά με την ηγεσία της Γερμανικής Συνομοσπονδίας. Η συνομοσπονδία, στην οποία κυριαρχούσε η Αυστρία, είχε διαλυθεί στις επαναστάσεις του 1848, διάδοχος της οποίας ήταν εν μέρει η Συνέλευση της Φρανκφούρτης. Μετά την αποτυχία της Συνέλευσης της Φρανκφούρτης, η Πρωσία, στις αρχές του 1850, ανέλαβε την πρωτοβουλία της Ένωσης της Ερφούρτης, μιας ομοσπονδίας των περισσότερων γερμανικών κρατών υπό την ηγεσία της Πρωσίας.
Μια σύγκρουση μεταξύ του εκλέκτορα της Έσσης και των υπηκόων του ήταν η αιτία για τους Αυστριακούς να εισβάλλουν, μαζί με συμμάχους τους, στο Εκλεκτοράτο της Έσσης. Στις 8 Νοεμβρίου 1850, ο Πρωσικός στρατός είχε φτάσει σχεδόν σε πόλεμο με τη Βαυαρία, σύμμαχο της Αυστρίας.
Στη συνέχεια όμως, η Πρωσία αποφάσισε να υποχωρήσει, εν μέρει επειδή ο Τσάρος Νικόλαος Α΄ της Ρωσίας είχε επιλέξει την πλευρά της Αυστρίας. Η Πρωσία εγκατέλειψε το αίτημά της για την ηγεσία των Γερμανικών κρατών. Ταυτόχρονα, η Γερμανική Συνομοσπονδία αποκαταστάθηκε. Η Πρωσία υποτάχτηκε στην Αυστριακή ηγεσία της συνομοσπονδίας, συμφώνησε σε γενική αποστρατεία και παραιτήθηκε από μελλοντική αναβίωση της Ένωσης της Ερφούρτης.]

Στο εσωτερικό του τώρα, ο Φρειδερίκος Δ΄ αντί να επιστρέψει στο παλιό γραφειοκρατικό καθεστώς μετά την διάλυση της Πρωσικής Εθνοσυνέλευσης, έφτιαξε ένα νέο σύνταγμα που όριζε ένα κοινοβούλιο της Πρωσίας με δύο σώματα, μία αριστοκρατική άνω βουλή και μία εκλεγμένη κάτω βουλή με πολλούς όμως, περιορισμούς που στην ουσία κατέλυαν την πραγματική καθολική ψηφοφορία. Το σύνταγμα έδινε επίσης στον βασιλιά την εξουσία διορισμού όλων των υπουργών, επανάφερε τις επαρχιακές δίαιτες, και εγγυήθηκε ότι η δημόσια διοίκηση και ο στρατός παρέμειναν σταθερά υπό τον έλεγχο του βασιλιά. Αυτό ήταν ένα πιο φιλελεύθερο σύστημα από ό, τι υπήρχε στην Πρωσία πριν από το 1848, αλλά ήταν ακόμα ένα συντηρητικό σύστημα διακυβέρνησης στο οποίο ο μονάρχης, η αριστοκρατία και ο στρατός διατήρησαν το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας. Αυτό το σύνταγμα παρέμεινε σε ισχύ μέχρι τη διάλυση του πρωσικού βασιλείου το 1918.

Μετά τις επαναστάσεις του 1848, ο ολοένα και πιο απομονωμένος βασιλιάς απομακρύνονταν από το κοινό, περιτριγυρισμένος από συμβούλους που κήρυξαν απόλυτη ορθοδοξία και συντηρητισμό σε θρησκευτικά και πολιτικά θέματα. Μια σειρά από εγκεφαλικά επεισόδια από το 1857 και μετά άφησε τον βασιλιά μερικώς παράλυτο και σε μεγάλο βαθμό ψυχικά ανίκανο, και ο αδελφός William ορίστηκε ως αντιβασιλέας μετά τις 7 Οκτωβρίου 1858. Στις 24 Νοεμβρίου 1859, ο βασιλιάς υπέστη ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που τον άφησε παράλυτο στην αριστερή πλευρά και δεν μπόρεσε έκτοτε να μιλήσει. Ήταν πάνω σε μια αναπηρική καρέκλα από τότε. Στις 4 Νοεμβρίου 1860, έχασε τα λογικά του μετά από ένα άλλο εγκεφαλικό επεισόδιο. Ένα ακόμη χτύπημα είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του βασιλιά στο παλάτι Sanssouci στις 2 Ιανουαρίου 1861, οπότε ο αντιβασιλέας ανέβηκε στο θρόνο ως William I της Πρωσίας.

Σύμφωνα με την εντολή που είχε δώσει από το 1854, οι σαρκοφάγοι του  Φρέντερικ Γουίλιαμ IV και της συζύγου του τοποθετήθηκαν στην κρύπτη κάτω από την Εκκλησία της Ειρήνης στο πάρκο Sanssouci, στο Πότσνταμ, ενώ η καρδιά του αφαιρέθηκε από το σώμα του και θάφτηκε μαζί με τους γονείς του στο παλάτι του Σαρλότεμπουργκ.

Περιμένω τυχόν παρατηρήσεις, ερωτήσεις, απορίες, συμπλήρωση ή σχόλια.
4  Νομίσματα / Ασημένια νομίσματα / Απ: Τάληρα της συλλογής μου στις: Μάιος 19, 2020, 12:18:46 πμ
Γειά σας φίλοι μου συλλέκτες.
Η σημερινή παρουσίαση έχει δύο ιδιαιτερότητες. Πρώτον, το νόμισμα που παρουσιάζεται δεν είναι ένα τάληρο αλλά ένα διπλό τάληρο (doppeltaler στα Γερμανικά), και δεύτερον, το διπλό αυτό τάληρο δεν είναι δικό μου αλλά ανήκει στη συλλογή του καλού φίλου Μπάμπη (Εν-αντι) ο οποίος μου έκανε την τιμή να το παρουσιάσω και τον ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό.

Τα διπλά τάληρα άρχισαν ήδη να παρουσιάζονται τον 16ο αιώνα, μαζί δηλαδή με την ανάπτυξη των μονών τάληρων, ήταν όμως λίγα και σε μικρό αριθμό. Ζύγιζαν περίπου 57-58 γραμμάρια και, όπως καταλαβαίνετε, η αξία τους για την εποχή εκείνη ήταν πολύ μεγάλη, τόση που μόνο οι πολύ πλούσιοι μπορούσαν να τα κατέχουν. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο οι συναλλαγές που γίνονταν με αυτά ήταν ελάχιστες, και έτσι διατηρήθηκαν σε πολύ καλή κατάσταση ως σήμερα.

Το σημερινό διπλό τάληρο της παρουσίασης ανήκει στην τελευταία εποχή ύπαρξης του τάληρου ως νομίσματος. Όλους αυτούς τους αιώνες, η εύρεση τεράστιων ποσοτήτων ασημιού και η άνθηση του εμπορίου έριξαν την τιμή του αργύρου και διαμόρφωσαν ανάλογα την ισοτιμία του με το χρυσό. Μην ξεχνάτε πως όταν κόπηκε το πρώτο τάληρο, το 1518, ισούταν με ένα χρυσό δουκάτο. Έτσι, ένα ασημένιο νόμισμα μεγάλης αξίας τον 19ο αιώνα θα έπρεπε να είναι πολύ μεγάλο. Γι’ αυτό και αυτόν τον αιώνα (19ο) παρατηρούμε μία άνθηση στην κοπή διπλών τάληρων, κυρίως στο Γερμανικό χώρο.

Φυσικά, η μεγάλη επιφάνεια του νομίσματος το κάνει άκρως εντυπωσιακό αλλά ταυτόχρονα δίνει χώρο στο χαράκτη να δημιουργήσει ότι σχέδιο θέλει πάνω στο κέρμα. Ας δούμε όμως τώρα τα χαρακτηριστικά του:
 
Νόμισμα: Vereinstaler (1821-1873)
Αξία: 2 ασημένια τάληρα (Vereinstaler) = 31/2 Gulden = 1/7 Cologne Mark [1]
Χρονολογία: 1850
Βάρος: 37,119 gr.
Διάμετρος: 41 mm
Βιβλιογραφία: . KM# 440
Ασήμι: 0.900
Χρονιές κοπής: 1841-1851
Τιράζ:  378.546
Νομισματοκοπείο: Βερολίνο
Προσανατολισμός: ↑↑

[1] Το Μάρκο της Κολωνίας ήταν μια μονάδα βάρους ισοδύναμη με 233.856 γραμμάρια (περίπου 3.609 grains). Χρησιμοποιήθηκε ως μονάδα βάσης για μια σειρά νομισματικών προτύπων, συμπεριλαμβανομένου του νομισματικού συστήματος Lübeck, το οποίο ήταν σημαντικό στη βόρεια Ευρώπη κατά τα τέλη του μεσαίωνα και τα συστήματα νομισματοκοπίας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Tο Vereinstaler, αντιστοιχούσε στο ένα δέκατο τέταρτο (1/14) του Μάρκου της Κολωνίας. Έτσι τα 2 Vereinstaler αντιστοιχούσαν στο ένα έβδομο (1/7) του Μάρκου της Κολωνίας. Το μάρκο ορίστηκε ως μισό Pfund (λίβρα) με 16 Unze (ουγγιές) του Pfund. Το Unze υποδιαιρέθηκε σε 2 Lot, 8 Quentchen, 32 Pfennig ή 36 Gran, με το Gran ίσο με 0.812 γραμμάρια.

Εμπρός: Το πορτραίτο του Φρειδερίκου Δ΄, με την επιγραφή:
FRIEDR[ICH]. WILHELM IV KOENIG V[ON] PREUSSEN  A = Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ Βασιλιάς της Πρωσίας (το γράμμα Α παραπέμπει στο νομισματοκοπείο του Βερολίνου)

Πίσω: Στέμμα με τους θυρεούς της Πρωσίας και του Βρανδεμβούργου από κάτω, κυκλωμένα με την αλυσίδα του μεγάλου σταυρού που χωρίζει την ημερομηνία.
Επιγραφή: : 2 THALER VII EINE – F[EINE]. MARK 3 1/2 GULDEN * VEREINS 18 – 46 MÜNZE *

Περίμετρος:  GOTT MIT UNS = ο Θεός μαζί μας

Το διπλό αυτό τάληρο έρχεται από μια εποχή που σε όλους τους κατοίκους των Γερμανικών κρατιδίων κυριαρχούσε το πάθος για την ένωσή τους σε ένα κράτος. Όλοι έβλεπαν πως αυτή η ένωση δεν θα αργούσε. Το θέμα είναι ποιο Γερμανικό κράτος θα ηγούνταν αυτής της νέας Αυτοκρατορίας. Δύο ήταν τότε τα πιο ισχυρά Γερμανικά κρατίδια που συναγωνίζονταν για την αρχηγία όλου του Γερμανικού κόσμου: η Πρωσία και η Αυστρία. Τελικά επικράτησε η πρώτη οδηγώντας τη δεύτερη στο περιθώριο. Ας δούμε όμως έναν από τους δύο πρωταγωνιστές που έκοψε αυτό το όμορφο διπλό τάληρο. 

Ο Φρειδερίκος Γουλιέλμος Δ΄ (15 Οκτωβρίου 1795 - 2 Ιανουαρίου 1861), ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Frederick William III της Πρωσίας και της βασίλισσας Louise, της οποίας ήταν ο αγαπημένος της γιος, υπήρξε Βασιλιάς της Πρωσίας από τις 7 Ιουνίου 1840 έως το θάνατό του. Αναφέρεται επίσης ως «ρομαντικός στο θρόνο», και έμεινε στη μνήμη για τα πολλά κτίρια που είχε κατασκευάσει στο Βερολίνο και το Πότσνταμ, καθώς και για την ολοκλήρωση του γοτθικού καθεδρικού ναού της Κολωνίας.

Ο Φρειδερίκος Δ΄  πέρασε μια ειδυλλιακή παιδική ηλικία, επιδεικνύοντας γρήγορα εξαιρετική νοημοσύνη και αξιοσημείωτη ικανότητα για την τέχνη και ιδιαίτερα την αρχιτεκτονική.  Υπήρξε όμως προσγείωση στην πραγματικότητα από την καταστροφή του 1806-1807, όταν ο Ναπολέων νίκησε την Πρωσία και επέβαλε την ταπεινωτική ειρήνη του Τίλσιτ [2]. Ο Φρειδερίκος Δ΄ υπηρέτησε στον απελευθερωτικό πόλεμο εναντίον της Γαλλίας (1813-1815), αν και ήταν αδιάφορος στρατιώτης.

[2]Με την ονομασία Συνθήκη του Τιλσίτ, ή ορθότερα στον πληθυντικό, Συνθήκες του Τιλσίτ φέρονται οι δύο ιστορικές διμερείς συνθήκες ειρήνης που συνομολογήθηκαν, μετά τη σύναψη ανακωχής (22 Ιουνίου του 1807), μεταξύ Ρωσίας και Γαλλίας, που αποδέχθηκε και η Πρωσία, στην παρόχθια πόλη Τιλσίτ (Σοβιέτσκ), της Πρωσίας, παρά τον ποταμό Νέμαν, τον Ιούλιο του 1807, με χρονική διαφορά μεταξύ τους δύο ημέρες. Οι συνθήκες αυτές, ως άμεση εξέλιξη μετά τη νικηφόρα για τους Γάλλους μάχη του Φρίντλαντ, κατά την πρωσική εκστρατεία των ναπολεόντειων πολέμων, χαρακτηρίστηκαν από τους ιστορικούς ως το αποκορύφωμα της δόξας του Μεγάλου Ναπολέοντα.

Του άρεσε να σχεδιάζει και ενδιαφέρονταν τόσο για την αρχιτεκτονική όσο και για την κηπουρική τοπίου και ήταν προστάτης πολλών μεγάλων Γερμανών καλλιτεχνών, συμπεριλαμβανομένου του αρχιτέκτονα Karl Friedrich Schinkel (έκανε πολλά έργα κοντά στο αγαπημένο του Πότσνταμ, τα οποία ήλπιζε να μετατρέψει σε έναν Ιταλικού τύπου παραδεισένιο κήπο) και του συνθέτη Felix Mendelssohn. Το 1823 παντρεύτηκε την Ελισάβετ Λούντοβικα της Βαυαρίας. Δεδομένου ότι ήταν Ρωμαιοκαθολική, οι προετοιμασίες για αυτόν τον γάμο περιελάμβαναν δύσκολες διαπραγματεύσεις που τελείωσαν με την αποδοχή από μέρους της του Λουθηρανισμού. Υπήρχαν δύο γαμήλιες τελετές - μία στο Μόναχο και άλλη στο Βερολίνο. Το ζευγάρι είχε έναν πολύ αρμονικό γάμο, αλλά παρέμεινε άτεκνο.

Ο Φρειδερίκος Δ΄ ήταν ένας ένθερμος Ρομαντικός και η αφοσίωσή του σε αυτό το κίνημα, το οποίο στα Γερμανικά κράτη τόνιζε μια νοσταλγία για τον Μεσαίωνα, ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο για την ανάπτυξή του σε συντηρητικό σε νεαρή ηλικία. Ήταν σθεναρά ενάντια στην φιλελευθεροποίηση της Γερμανίας και φιλοδοξούσε μόνο να ενώσει τα πολλά κράτη της σε αυτό που θεωρούσε ως ιστορικά νόμιμο πλαίσιο, εμπνευσμένο από τους αρχαίους νόμους και τα έθιμα της πρόσφατα διαλυμένης Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ο Φρειδερίκος Δ΄ αντιτάχθηκε στην ιδέα ενός ενοποιημένου γερμανικού κράτους, πιστεύοντας ότι η Αυστρία ήταν θεϊκά προορισμένη να κυβερνήσει τη Γερμανία, και έτσι έμεινε ικανοποιημένος μόνο με τον τίτλο του «Μεγάλου Στρατηγού του Βασιλείου».

Φαίνεται ξεκάθαρα πως ο Φρειδερίκος Δ΄ ήταν εντελώς αποσυνδεδεμένος από τα μεγάλα ρεύματα της εποχής του. Στην πραγματικότητα, αφιέρωσε ολόκληρη την ενήλικη ζωή του σε έναν συνεπή και έντονα ιδεολογικό αγώνα ενάντια στην «επανάσταση», με την οποία εννοούσε τις κοσμικές αξίες και τις εμπνεόμενες από τη Γαλλική επανάσταση σύγχρονες μορφές συντάγματος, κοινοβουλευτισμού και δημοκρατίας.  Επικέντρωσε τις προσπάθειές του στη δημιουργία ενός μοναρχικού προτύπου που συνέλαβε ως «χριστιανο-γερμανική» εναλλακτική λύση έναντι του κοσμικού νεωτερισμού.

Στο επίκεντρο υπήρχε ένα όραμα μιας κοινωνίας που θα οργανώνονταν με βάση ιστορικά καθορισμένες γαίες-κτήματα (φέουδα), καθένα από τα οποία θα είχε τις δικές του ομαδικές ενέργειες, αξίες και λειτουργίες. Μια ομαδική μορφή εκπροσώπησης (των γαιών) θα χρησίμευε ως εναλλακτική λύση για τον ατομικιστικό, «μηχανικό» κοινοβουλευτισμό της Γαλλίας. Και όλες οι γαίες θα υποστήριζαν και θα ήταν σε αρμονία με έναν μονάρχη που κυβερνούσε κυριολεκτικά ελέω Θεού. Για να πραγματοποιήσει το αντι-«επαναστατικό» πρόγραμμα του, ο Φρειδερίκος χρησιμοποίησε μια σειρά από σύγχρονες μεθόδους πολιτικής κινητοποίησης και προπαγάνδας. Έγινε έτσι ο πιο διαδεδομένος μονάρχης στη γερμανική ιστορία μέχρι εκείνη την εποχή. Και, χρησιμοποιώντας τη ρητορική του, ήταν ο πρώτος που έκανε δημόσιες ομιλίες σε σημαντικές περιστάσεις όπως η ενθρόνισή του στο Βερολίνου τον Οκτώβριο του 1840 ή τα εγκαίνια του καθεδρικού ναού της Κολωνίας το 1842.

Έγινε Βασιλιάς της Πρωσίας μετά το θάνατο του πατέρα του το 1840. Μέσω μιας προσωπικής ένωσης, έγινε επίσης ο κυρίαρχος πρίγκιπας του Πριγκιπάτου του Neuchâtel (1840–1857), που σήμερα ανήκει στην Ελβετία. 
5  Νομίσματα / Ασημένια νομίσματα / Απ: Γαταδικο οπως υποσχεθηκα!!!!! στις: Μάιος 19, 2020, 12:11:42 πμ
Όμορφο και αυτό το νέο σου απόκτημα Δημήτρη και από τις δύο όψεις. Φυσικά τα διαμάντια στα μάτια κάνουν τη διαφορά! Να το χαίρεσαι και αυτό!
6  Online εκτίμηση / Online εκτίμηση! / Απ: Ξέρει κανείς τι είναι;;; στις: Μάιος 14, 2020, 03:57:07 μμ
Πολύ ωραία παρουσίαση φίλε NMS! Και πολύ όμορφη η ιστορία τους για την ταραχώδη εκείνη εποχή!
7  Νομίσματα / Ασημένια νομίσματα / Απ: Ξέρει κανείς γι'αυτό? στις: Μάιος 13, 2020, 11:56:09 μμ
Κοινό νόμισμα των 30 kreuzer Αυστρίας. Στην κατάστασή του δεν θα έδινα περισσότερα από 10 ευρώ. Κοίτα και εδώ:
https://en.ucoin.net/coin/austria-30-kreuzer-1767-1769/?tid=77869
8  Γενική συζήτηση / Εκτός θεματολογίας / Απ: Μουσικες προτασεις στις: Απρίλιος 30, 2020, 03:12:42 μμ
Να προτείνω κι εγώ με τη σειρά μου δύο κομμάτια, άσχετα μεταξύ τους, τα οποία όμως θεωρώ πως είναι από τα καλύτερα στο είδος τους:
https://www.youtube.com/watch?v=ogoIxkPjRts
και
https://www.youtube.com/watch?v=1UzOKdHcDCs&t=4s
9  Γενική συζήτηση / Νέα μέλη - χαιρετισμός! / Απ: Nicknames- Ονόματα στις: Απρίλιος 26, 2020, 11:54:06 μμ
Καλώς σε μας ήρθες Χρήστο! Στέλιος από Θεσσαλονίκη!
10  Νομίσματα / Ασημένια νομίσματα / Απ: Γαταδικο οπως υποσχεθηκα!!!!! στις: Απρίλιος 26, 2020, 11:51:43 μμ
Πολύ ωραίο και αυτό το νόμισμα Δημήτρη, ειδικά η όψη με το τσιτάχ. Συγκρίνοντας όμως τα δύο, εκείνο του Καμερούν μου άρεσε περισσότερο. Ίσως γιατί σ' αυτό εδώ, είναι πιο λιτή η σχεδίασή του. Απ' την άλλη είναι πολύ καλή και η αντίθεση με το μαύρο φόντο του κέρματος καθώς και το μικρό μινταζ. Να το χαίρεσαι!
11  Online εκτίμηση / Online εκτίμηση! / Απ: Αναγνώριση νομίσματος στις: Απρίλιος 25, 2020, 10:20:38 πμ
Μπράβο βρε παιδιά! Χαίρεται να σας διαβάζει κανείς!!! Γιώργο στο έχω ξαναπεί είσαι θησαυρός γνώσεων!!! Είδατε πόσο ωραία πιάνουμε το νήμα της ιστορίας από ένα τόσο δα μικρό νομισματάκι? Και να σκεφτείτε πως το είχα ξεχασμένο και πεταμένο σε ένα κουτί για πολλά χρόνια, αυτό μαζί με κάτι άλλα, θα σας τα δείξω άλλη φορά για να δούμε από που είναι.
Και πάλι μπράβο σε όλους σας.
Άραγε οι Τούρκοι πως λένε το Τζενκινς Χαν?
12  Online εκτίμηση / Online εκτίμηση! / Απ: Αναγνώριση νομίσματος στις: Απρίλιος 24, 2020, 02:44:30 μμ
Τελικά το βρήκε ο φίλος Εν-αντι τον οποίο και ευχαριστώ πολύ. Κλείσιμο ματιού

https://en.numista.com/catalogue/pieces176939.html
13  Online εκτίμηση / Online εκτίμηση! / Απ: Lion Daalder 1648 στις: Απρίλιος 24, 2020, 10:01:43 πμ
Πολύ ωραίο φίλε μου. Να το χαίρεσαι! Είναι πολύ απίθανο να μην είναι καθαρισμένο σε κάποια φάση. Προβληματίζομαι όμως αν αξίζει να το δώσεις για πιστοποίηση, καθώς δεν ξέρω αν η υπεραξία που θα πάρει θα είναι αρκετή...
14  Online εκτίμηση / Online εκτίμηση! / Απ: Αναγνώριση νομίσματος στις: Απρίλιος 23, 2020, 05:26:13 μμ
Φίλε Μπάμπη δεν ήξερα αυτή τη λεπτομέρεια και ευχαριστώ για την παρέμβαση. Γιατί όμως του άλλαξαν το όνομα του ανθρώπου?

Φίλε tornezios νομίζω πως είναι πιο παλιό.
15  Online εκτίμηση / Online εκτίμηση! / Αναγνώριση νομίσματος στις: Απρίλιος 22, 2020, 11:35:23 μμ
Φίλοι μου βάλτε τα δυνατά σας! Τι νόμισμα είναι αυτό? Νομίζω πως είναι κεντρικής Ασίας (Τάταροι, ορδές του Τζέκινς Χάν κλπ.). Εσείς τι λέτε?
Σελίδες: [1] 2 3 ... 45

Powered by SMF 1.1.21 | SMF © 2006-2008, Simple Machines | Theme Sus By CeeMoo